علم اقتصاد، عبارت است از بررسى روشهايى كه بشر به وسيله يا بدون وسيله پول، براى به كار بردن منابع كمياب به منظور توليد كالاها و خدمات در طى زمان و همچنين براى توزيع آنها بين افراد و گروهها در جامعه به منظور مصرف در زمان حال و آينده انتخاب مى‌كند. «١» بنابراين، علم اقتصاد، به تجزيه و تحليل رويدادها و پديده‌هاى اقتصادى و كشف علل و عوامل آن براى نيل به اهداف اقتصادى مى‌پردازد. به عبارتى ديگر، توليد، توزيع و مصرف، محورهاى اصلى علم اقتصاداند. «٢» دانشوران علم اقتصاد، براى نيل به هدفهاى اقتصادى و حل مشكلات آن، روشهاى گوناگونى را بر مى‌گزينند كه اصول و چارچوب كلى چگونگى برخورد با مسائل اقتصادى را تعيين مى‌كند.
مجموعه اين اصول و خطوط اصلى را «مكتب اقتصادى» مى‌نامند. از اين رو، مكتب اقتصادى مجموعه‌اى از اصول اساسى شامل بايدها و نبايدهاى كلّى در زمينه‌هاى توليد، توزيع و مصرف است كه از جهان بينى نشئت مى‌گيرد. «٣» شهيد صدر، تفاوت علم اقتصاد با مكتب اقتصادى را اين گونه بيان مى‌كند:
مكتب اقتصادى به قواعد اساسى اقتصادى كه با ايده عدالت اجتماعى ارتباط يابد اطلاق مى‌گردد و علم اقتصادى شامل هر نظر يه‌اى است كه رويدادهاى عينى اقتصادى را دور از هرگونه انديشه عدالت خواهانه و پيش ساخته ذهنى تفسير كند. از اين رو، مفهوم عدالت حد فاصل مكتب و علم و به منزله شاخصى است كه افكار مكتبى را از نظريات علمى جدا مى‌كند. «٤» «نظام اقتصادى» مجموعه‌اى هماهنگ از نهادهاى اقتصادى است كه به منظور تحقق اهداف اقتصادى گردهم مى‌آيند. اين مجموعه، مشتمل بر الگوهاى رفتارى و نهادهاى برنامه‌ريزى، تصميم‌گيرى و اجرايى و نهادهاى كنترل كننده است. «٥»