١٠- وَلا تَقُلْ لَهُما افٍّ وَ لا تَنْهَرْهُما وَ قُلْ لَهُما .. كَريماً (١٧/ ٢٣)
با اهانت (مانند اف گفتن) به آنها سخن مگو و آنان را مران و با گفتارى لطيف و سنجيده و بزرگوارانه با آنها سخن بگو الف: قَوْلٍ ب: قَوْلًا ج: قَوْلٌ د: قَوْلُ‌ تمرين ج: با توجه به نقش كلمه‌هاى مورد نظر كدام ترجمه با آيه مطابق است.
١١- انَّ اللَّهَ لا يَظْلِمُ النَّاسَ وَ لكِنَّ النَّاسَ انْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ (١٠/ ٤٤) (اللّه اسم انَّ مى‌باشد)
الف: همانا خداوند به مردم ظلم نمى كند اما آنان به خودشان ظلم داشتند.
ب: همانا خداوند به مردم ظلم نكرد اما آنان به خودشان ظلم مى‌كنند.
ج: همانا خداوند به مردم ظلم نمى‌كند اما آنان به خودشان ظلم مى‌كنند.
د: الف و ب هر دو صحيح است.
١٢- انَّا صَبَبْنَا الْماءَ صَبّاً ثُمَّ شَقَقْنَا الْارْضَ شَقّاً (٨٠/ ٢٥) (صبا و شقاً مفعول مطلق هستند)
الف: ما آب (باران) را فراوان فروريختيم و سپس زمين را به خوبى از هم شكافتيم.
ب: همانا ما آب را فروريختيم و سپس زمين را از هم جدا نموديم.
ج: همانا ما آب را نازل كرديم و زمين را شكافتيم.
د: همانا ما اب فراوان از آسمان فروريختيم و سپس بر زمين آب جارى كرديم.
١٣- فَلْيَضْحَكُوا قَليلًا وَ لْيَبْكُوا كَثيراً جَزاءً بِما كانُوا يَكْسِبُونَ (٩/ ٨٢)
قليل و كثير مفعول مطلق «١» و «جزاء» مفعول لاجله مى‌باشد.
الف: آنان بايستى بخندند و زياد گريه كنند، اين جزاى كارهايى است كه انجام مى‌دادند.
ب: پس آنان بايستى كم بخندند و بيشتر گريه كنند به كيفر كارهايى كه انجام مى دادند.
ج: (از اين رو) آنان بايستى خنده نداشته باشند و زياد گريه كنند اين جزايشان است.
د: (از اين رو) آنان خنده را فراموش كنند و زياد گريه كنند اين جزاى كارهايشان است.