٣- وَ كُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهيداً ما دُمْتُ فيهِمْ (٥/ ١١٧)
الف: و تو بر آنها گواهى، مادامى كه در ميان آنان هستى.
ب: مادامى كه ميان آنان بودم بر آنان گواه بودم.
ج: و من بر آنها گواهى مى‌دهم تا مادامى كه پيروزند.
د: و من بر آنها گواهم مادامى كه تو در ميان آنان هستى.
٤- قالَ سُبْحانَكَ تُبْتُ الَيْكَ وَ انَا اوَّلُ الْمُؤْمِنينَ (٧/ ١٤٣)
الف: گفت: «خداوندا تو منزهى، من به سوى تا بازگشتم و من نخستين مؤمنانم!» ب: گفت: «خداوندا تو منزهى. مرا به سوى خود بازگردان و من نخستين مؤمنانم!» ج: گفت: «خداوندا تو منزّهى، مرا توبه‌پذير باش و من نخستين مؤمنانم!» د: گفت: «خداوندا تو منزهى، مرا به‌سوى خود تائب گردان كه من مؤمنم!» ٥- وَ لِمَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ جَنَّتانِ (٥٥/ ٤٦)
الف: براى كسى كه از مقام پروردگارش مى‌ترسيد، دو باغ بهشتى است.
ب: براى كسى كه از مقام پروردگارش ترسيده است، دو باغ بهشتى است.
ج: براى كسى كه از مقام پروردگارش بترسد، دو باغ بهشتى است.
د: براى كسى كه از مقام پروردگارش خواهد ترسيد، دو باغ بهشتى است.
٦- رَبَّنا اخْرِجْنا مِنْها فَانْ عُدْنا فَانَّا ظالِمُونَ (٢٣/ ١٠٧)
الف: پروردگارا. ما را از اين (دوزخ) بيرون آر، كه اگر ما را برنگردانى از ظالمان خواهيم بود.
ب: پروردگارا، مارا از اين (دوزخ) بيرون آر، اگر (به كفر و ظلم) بازگشتيم قطعاً ستمگريم.
ج: پروردگارا، مارا ازاين (دوزخ) بيرون‌آر، اگر (به كفر و ظلم) باز مى‌گرديم، ستمگريم.
د: پروردگارا، ما را از اين (جهنم) بيرون بياور، كه ما ستمگريم.
٧- فَما كانَ جَوابَ قَوْمِهِ الَّا انْ قالُوا ائْتِنا بِعَذابِ اللَّهِ انْ كُنْتَ مِنَ الصَّادقينَ (٢٩/ ٢٩)
الف: پس جواب قومش جز اين نبود كه گفتند: اگر از راست‌گويان هستى عذاب الهى را براى ما بياور! ب: پس جواب قومش اين‌بودكه مى‌گفتند: اگر راست‌مى‌گويى چراعذاب‌الهى برما نازل نمى‌شود!