٧- فَقالُوا عَلَى اللَّهِ تَوَكَّلْنا رَبَّنا لا تَجْعَلْنا فِتْنَةً لِلْقَوْمِ الظَّالِمينَ (١٠/ ٨٥)
الف: پس گفتند بر خداوند توكل كرديم، پروردگارا ما را مورد (شكنجه) گروه ستمگران قرار مده.
ب: پس گفتند: بر خداوند توكل داريم پروردگارا ما را در قوم ستمكار مگذار.
ج: پس گفتند بر خداوند توكل داريم پروردگارا ما را در قوم ظالم رها مكن.
د: پس گفتند خداى خود را وكيل خود مى‌كنيم پروردگارا ما را در ميان قوم ظالم رها مكن.
٨- فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنى‌ كُنْتَ انْتَ الرَّقيبَ عَلَيْهِمْ (٥/ ١١٧)
الف: چون (روح) مرا از ميانشان بر مى‌گرفتى تو خود بر اعمالشان نظاره مى‌كردى‌ ب: چون (روح) مرا خالص كردى تو خود بر (اعمال) آنان مراقب بودى.
ج: چون (روح) مرا برگرفتى تو خود بر اعمالشان مراقب بودى‌ د: هر سه مورد صحيح است.
٩- يا ايُّها الَّذينَ امَنُوا عَلَيْكُمْ انْفُسَكُمْ لا يَضُرُّكُمْ مَنْ ضَلَّ اذَا اهْتَدَيْتُمْ (٥/ ١٠٥)
الف: اى مؤمنان افرادى كه گمراهند به شما ضرر نرسانند.
ب: اى افراد با ايمان برشماست كه كسى كه گمراه است به شما ضرر نرساند.
ج: اى مؤمنان مراقب باشيد كه كافران گمراه براى هدايتتان مضرّ واقع نشوند.
د: اى كسانى كه ايمان آورديد بر شما باد (مراقبت از) خودتان، كسانى كه گمراه شدند به شما ضررى نمى‌زنند اگر شما هدايت شويد.
١٠- انَّ الَّذينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ لا يُفْلِحُونَ (١٦/ ١١٦)
الف: همانا آنانكه بر خداوند دروغ بستند، رستگار نمى‌شوند.
ب: همانا آنانكه براى خداوند دروغ گفتند رستگار نشدند.
ج: همانا آنانكه به خداوند و رسول او افترا بستند رستگار نيستند.
د: همانا آنانكه به خداوند و رسولش معتقد نيستند مسلمان نيستند.