آموزش ترجمه قرآن (جلد2)
 
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص

آموزش ترجمه قرآن (جلد2) - برهانیان، عبدالحسین - الصفحة ٣٣

ماضى نقلى: فعلى است كه بر وقوع كارى در زمان گذشته دلالت مى‌كند، به طورى كه اثر فعل تا زمان حال باقى باشد؛ مانند: «قَدْ ذَهَبَ زَيْدٌ»؛ زيد رفته است. اين فعل با آوردن قد بر سر فعل ماضى ساخته مى‌شود.
منفى آن از تركيب «لمّا»+ فعل مضارع ساخته مى‌شود؛ «١» چرا كه در اين تركيب علاوه بر معناى نفى، انتظار وقوع فعل نيز ديده مى‌شود. مانند: لَمَّا يَضْرِبْ زَيْدٌ: زيد هنوز نزده است.
تمرين كلاس‌ تمرين الف: ترجمه مناسب را انتخاب نماييد:
١- تِلْكَ مِنْ انْباءِ الْغَيْبِ نُوحيها الَيْكَ ما كُنْتَ تَعْلَمُها انْتَ وَ لا قَوْمُكَ (١١/ ٤٩)
الف: اين اخبار را به تو وحى مى‌كنيم و تو و قومت آن را ندانستيد.
ب: اين اخبار را به تو وحى مى‌كنيم و تو و قومت آن را ندانسته‌ايد.
ج: اين از اخبار غيب است كه به تو وحى مى‌كنيم نه تو آنها را مى‌دانستى و نه قومت.
د: اين اخبار را به تو وحى مى‌كنيم، تو و قومت آن را نخواهيد دانست.
٢- نَجَّيْناهُ مِنَ الْقَرْيَةِ الَّتى‌ كانَتْ تَعْمَلُ الْخَبائِثَ (٢١/ ٧٤)
الف: او را از شهرى كه اعمال پليد و زشت انجام مى‌دادند، نجات داديم.
ب: او را از شهرى كه اعمال پليد انجام مى‌دهند، نجات مى‌دهيم.
ج: او را از شهرى كه اعمال پليد انجام دادند، نجات داده‌ايم.
د: او را از شهرى كه اعمال پليد انجام بدهند، نجات مى‌دهيم.
٣- وَ يَسْتَعْجِلُونَكَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِ وَ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِمُ الْمَثُلاتُ (١٣/ ٦)
آنها پيش از حسنه (و رحمت) از تو (تقاضاى) شتاب در سيّئه (و عذاب) مى‌كنند.
الف: با اينكه (آن) عقوبتها (بر اقوام پيشين) مى‌گذرد.