٣- فَاخَذَتْهُمُ الصَّيْحَةُ مُصْبِحينَ (١٥/ ٨٣)
الف: سرانجام صيحه (مرگبار) آنان را گرفت.
ب: سرانجام صيحه (مرگبار) آنان را چون صبح فرامى‌گيرد.
ج: سرانجام صيحه (مرگبار) آنان را در وقتى كه صبح مى‌كردند، گرفت.
د: سرانجام صيحه (مرگبار) آنان را فرا مى‌گيرد و صبح مى‌شود.
٤- قُولُوا امَنَّا بِاللَّهِ وَ ما انْزِلَ الَيْنا وَ ما انْزِلَ الى‌ ابْراهيمَ (٢/ ١٣٦)
الف: بگوييد: به خداوند و آنچه او مى‌فرستد به سوى ما و ابراهيم (ع) ايمان آورديم.
ب: بگوييد: به خداوند و آنچه او نازل كرد به سوى ما و ابراهيم (ع) ايمان داريم.
ج: بگوييد: به‌خداوند و آنچه‌او فرستاد به سوى ما و ابراهيم (ع) ايمان‌خواهيم‌داشت.
د: بگوييد: به خداوند و آنچه به ما و ابراهيم (ع) نازل شده ايمان آورديم.
٥- فَعَقَرُوها فَاصْبَحُوا نادِمينَ (٢٦/ ١٥٧)
الف: سرانجام آن ناقه را هلاك كردند سپس پشيمان شده برگشتند! ب: سرانجام آن (ناقه) را پى كردند (كشتند) سپس پشيمان شدند! ج: سرانجام آن (ناقه) را پى مى‌كردند (مى‌كشتند) سپس صبحگاهان پشيمان شدند! د: سرانجام آن (ناقه) را پى خواهند كرد سپس در زمان صبح پشيمان مى‌شوند.
٦- حَبِطَتْ اعْمالُهُم فَاصْبَحُوا خاسِرين (٥/ ٥٣)
الف: اعمالشان نابود است و زيانكاران پشيمان هستند.
ب: اعمالشان نابود گشت و زيانكار شدند.
ج: اعمالشان نابود گشت و صبحگاهان‌ آموزش ترجمه قرآن (جلد٢) ١٠٨ تمرين كلاس ص : ١٠٥ زيانكار شدند.
د: اعمالشان نابود است و هر صبحگاه زيانكار مى‌شوند.
٧- الَمْ يَرَوْا الَى الطَّيْرِ مُسَخَّراتٍ فى‌ جَوِّ السَّماءِ ما يُمْسِكُهُنَّ الَّا اللَّهُ (١٦/ ٧٩)
الف: آيا به آنان كه بر فراز آسمانها تسخير شده نگاه نكردند جز خداوند آنان را در آسمان نگه نداشت.