آموزش ترجمه قرآن (جلد2)
 
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص

آموزش ترجمه قرآن (جلد2) - برهانیان، عبدالحسین - الصفحة ٧٠

تمرين كلاس‌ تمرين الف: كدام ترجمه با آيه مطابق است.
١- وَ اذا مَسَّ الْانْسانَ ضُرٌّ دَعا رَبَّهُ مُنيباً الَيْهِ (٣٩/ ٨)
الف: هنگامى كه انسان را زيانى رسيد پروردگار خود را به يارى خواهد خواست.
ب: هنگامى كه انسان را زيانى برسد پروردگار خود را با بازگشت به سوى او بخواند.
ج: هرگاه انسان را زيان برسد او از خداوند طلب بخشش مى‌كند.
د: هرگاه انسان را زيان رسد به‌سوى او دعا مى‌كند.
٢- فَلَمَّا ذاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُما سَواتُهُما (٧/ ٢٢)
الف: و هنگامى كه از آن درخت مى‌چشيدند، اندامشان (عورتشان) بر آنان آشكار مى‌شد.
ب: و هنگامى كه از آن درخت خواهند چشيد، اندامشان (عورتشان) بر آنان آشكار خواهد شد.
ج: و هنگامى كه از آن درخت مى‌چشند، اندامشان (عورتشان) بر آن آشكار مى‌شود.
د: و هنگامى كه از آن درخت چشيدند شرمگاهايشان بر آنان آشكار شد.
٣- هُوَالَّذى‌ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبادِهِ وَ يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئاتِ (٤٢/ ٢٥)
الف: او كسى است كه توبه را مى‌پذيرد و گناهان را مى‌بخشد.
ب: او كسى است كه توبه را از بندگانش مى‌پذيرد و از بديها مى‌گذارد.
ج: او كسى است كه توبه‌پذير است و آمرزنده گناهان بندگان خويش.
د: او كسى است كه توبه توبه‌كاران را مى‌پذيرد و بديهاى آنان را خواهد بخشيد.
٤- وَ بَلَوْناهُمْ بِالْحَسَناتِ وَالسَّيِّئاتِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ (٧/ ١٦٨)
الف: آنها را با نيكى‌ها و بدى‌ها آزموديم شايد كه آنان بازگردند.
ب: آنها را با نيكى‌ها و بدى‌ها مى‌آزماييم، تا بازگردند.
ج: آنها را با نيكى‌ها و بدى‌ها خواهيم آزمود تا شايد بازگردند.
د: آنها را با نيكى‌ها و بدى‌ها آزمايش كرده‌بوديم تا شايد بازگشت كنند.