٥- قُلِ اللَّهُ ثُمَّ ذَرْهُمْ (٦/ ٩١)
الف: بگو: «خدا» پس آنها را رها كن ب: بگو: «خدا» پس آنها را رد كن ج: بگو: «خدا» پس آنها را دور بريز د: بگو: «خدا» پس آنها را ذره، ذره كن تمرين ب: جاهاى خالى را با كلمات مناسب پر كنيد.
٦- قُلْ لا اجِدُ فى‌ ما اوحِىَ الَىَّ مُحَرَّماً عَلى‌ طاعِمٍ يَطْعَمُهُ «١» ... (٦/ ١٤٥)
بگو: در آنچه به من وحى شده، ... حرامى را براى خورنده‌اى كه آن را بخورد الف: نيافتم ج: نخواهى يافت ب: نيافتند د: نمى‌يابم‌ ٧- وَ لَمَّا وَقَعَ عَلَيْهِمُ الرِّجْزُ قالُوا يا مُوسىَ ادْعُ لَنا رَبَّكَ بِما عَهِدَ عِنْدَكَ (٧/ ١٣٤)
هنگامى كه بلا بر آنان ... گفتند: اى موسى خدايت را براى ما بخوان به عهدى كه با تو كرده است.
الف: واقع شد. ج: ايجاد شده است.
ب: واقعى شد. د: نازل مى‌شد.
٨- وَ قالَ نُوحُ رَبِّ لا تَذَرْ عَلَى الْارْضِ مِنَ الْكافِرينَ دَيَّاراً «٢» (٧١/ ٢٦)
«نوح گفت: پروردگارا! از كافران بر روى زمين ...».
الف: قرار مده ج: ساكنى جاى مده‌ ب: مگردان د: وامگذار (رها مكن)
٩- ايَوَدُّ احَدُكُمْ انْ تَكُونَ لَهُ جَنَّةٌ مِنْ نَخيلٍ وَ اعْنابٍ (٢/ ٢٦٦)
آيا فردى از شما كه براى او باغى از درختان نخل و انگور باشد.
الف: دوست داشته است. ج: دوست مى‌دارد.
ب: دوستى دارد. د: دوست خوبى دارد.