آموزش ترجمه قرآن (جلد2) - برهانیان، عبدالحسین - الصفحة ٢١٦
٥- قالُوا يا صالِحُ قَدْ كُنْتَ فينا مَرْجُوّاً قَبْلَ هذا اتَنْهينا انْ نَعْبُدُ ما يَعْبُدُ اباءُنا (١١/ ٦٢)
گفتند: اى صالح تو پيش از اين در بين ما مايه اميدوارى بودى آيا ما را از پرستش آنچه پدرانمان مىپرستيدند نهى مىكنى؟
الف: خبر كان ج: مفعول لاجله ب: مفعول كنت د: مفعول فيه ٦- انَّا صَبَبْنَا الْماءَ صَبّاً ثُمَّ شَقَقْنَا الْارْضَ شَقّاً (٨/ ٢٦ و ٢٥)
همانا ما آب (باران) را از آسمان فراوان فرو ريختيم سپس زمين را به خوبى از هم شكافتيم. «١» الف: مفعول مطلق (نوعى) ج: مفعول مطلق (عددى)
ب: مفعول مطلق تاكيدى د: مفعول لاجله ٧- عَيْناً يَشْرَبُ بِها عَبادُاللَّهِ يُفَجِّرُونَها تَفْجيراً (٧٦/ ٦)
چشمهاى كه بندگان خداوند از آن مىنوشتند آن را (به راحتى در هر مكانى) جارى مىسازند.
الف: مفعول مطلق (نوعى) ج: مفعول لاجله ب: مفعول مطلق (عددى) د: مفعول به ٨- وَ انْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَاخْرَجَ بِهِ مِنَ الَّثمَراتِ رِزْقاً لَكُمْ (٢/ ٢٢)
و از آسمان آبى فرو فرستاد پس (بواسطه آن) از ميوهها برايتان روزى خارج نمود.
الف: مفعول لاجله ج: مفعول مطلق ب: مفعول به د: مفعول مطلق (تاكيدى)
٩- وَ اتَيْنا ثَمُودَ النَّاقَةَ مُبْصِرَةً فَظَلَمُوا بِها وَ ما نُرْسِلُ بِالْاياتِ الَّا تَخْويفاً (١٧/ ٥٩)
ما به (قوم) ثمود ناقه داديم كه روشنگرباشد، پس بر آن ستم كردند و ما (معجزات و) آيات خود را جز براى بيم دادن نمىفرستيم.
الف: حال، مفعول لاجله ج: حال، مفعول به ب: حال، مفعول مطلق (نوعى) د: حال، مفعول مطلق (عددى)