يكى از معانى مهم باب افعال «تعدى» است و افعال لازم ثلاثى مجرد در باب افعال متعدى مى‌شوند. داخل شدن در اوقات صبح و ظهر و عصر (مساء) از معانى معروف ديگر اين باب مى‌باشد.
- وزنهاى باب تفعيل عبارت هستند از: فَعَّل يُفَعِّلُ و مصدر اين باب بر وزن تفعيل مى‌باشد. بعضى از معانى مهم آن عبارتند از:
الف: متعدى كردن: فَرِحَ (خوشحال شد) فَرَّحَ (خوشحال كرد)
نَزَلَ (نازل شد) نَزَّلَ (نازل نمود)
ب: كثرت و زيادى: ضَرَّبتُ زيداً (زيد را بسيار زد)
باب افتعال: افْتَعَلَ يَفْتَعِلُ، وزنهاى ماضى و مضارع باب افتعال مى‌باشند. از معانى مهم اين باب جهد و كوشش در عمل، اثرپذيرى و مشاركت مى‌باشد. مانند:
اكتَسَبَ الْمالَ (مال را با كوشش بدست آورد)، اخْتَصَمَ الْقَوْمُ (قوم با هم دشمنى كردند)
باب انفعال انْفَعَلَ، يَنْفَعِلُ مى‌باشد. اين باب براى مطاوعه (اثر پذيرى) است. مانند:
صَرَفْتُهُ فَانْصَرَفَ. كَسَرْتُهُ فَانْكَسَرَ.
* چند قاعده:
الف: صاد و ضاد و طاء و ظاء هرگاه فاءالفعل باب افتعال قرار بگيرد به تاء تبديل مى‌شوند مانند:
صبر، ضرب، ظلم، طرد اصْطَبَرَ، اضْطَرَبَ، اضْطَلَمَ، اطَّرَدَ.
ب: هرگاه فاءالفعل اين باب حرف عله باشد به «تاء» تبديل مى‌گردد و ادغام مى‌شود:
وحد اوْتَحَدَ اتْتَحَدَ اتَّحَدَ ج: هرگاه عين الفعل يكى از حروف (تاء، ثاء، جيم، دال، ذال، زاء، سين، شين، صاد، ضاد، طاء، ظاء)
واقع گردد مى‌توان «تاء» باب افتعال را هم جنس عين‌الفعل نموده و در يكديگر ادغام نمود:
خَصَمَ اختصم اخْصَصَمَ اخَصَّمَ (خَصَّمَ) هدى اهْتَدَىَ اهْدَدَىَ اهَدَّىَ (هَدَّىَ)