فرهنگ عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٩٩

٣. توسّل‌
تنها تكيه‌گاه آزادگان در چنين موقعيتى جز توكّل و توسّل و ايمان چه مى‌توانست باشد؟ در شرايطى كه پيكر نيمه‌جان و خونين و زخم‌خورده دوستان را تنها به جرم اظهار محبّت به اهل‌بيت (ع) و ذكر و ياد عاشورا در مقابل نگاه خويش مى‌بينند، چه تكيه‌گاهى جز توكّل و توسّل باقى مى‌ماند؟
نمونه‌اى از باورمندى به عنايت اهل‌بيت و گره‌گشايى باب‌الحوائج كربلا، على اصغر را در خاطره زير مى‌يابيم:
تزيين آسايشگاه‌ها مناسب با ماه محرّم، از ديگر مراسم رايج در اسارتگاه‌ها بود كه با دست همّت عاشقان حسين انجام مى‌شد. براى تزيين، پتوهاى سياه‌رنگ انتخاب و با صابون روى آن‌ها جمله‌هايى مانند «السّلام عليك يا اباعبداللّه» و ... نوشته مى‌شد.
بهترين خاطره‌اى كه من از محرّم در اسارت
فرهنگ عاشورا ١١٢ ١ - ٢. امر به معروف و نهى از منكر ..... ص : ١١١
دارم، به آن سالى برمى‌گردد كه عراقى‌ها طبق عادت هرساله‌شان روز هفتم و هشتم محرّم به همه آمپول‌هايى تزريق مى‌كردند تا رزمنده‌هاى ايرانى نتوانند در روزهاى تاسوعا و عاشورا عزادارى كنند. اين كار شيطانى‌شان هرسال خوب نتيجه مى‌داد و غير از چند نفر كه به لطايف‌الحيل از زير تزريق آمپول جان سالم به در مى‌بردند، بقيه چنان تب مى‌كردند كه تا چند روز درجا مى‌افتادند.
آن‌سال، ديگر، تجربه كافى به‌دست آورده بودند و اسامى افراد را از روى ليست مى‌خواندند و حتى يك نفر نيز نتوانست از نيش سوزن آمپول در امان بماند؛ حتّى بين بچّه‌ها شايع شده بود كه درصد مواد آمپول امسال چند سى‌سى بيش‌تر از سال‌هاى پيش است. وقتى عراقى‌ها به آسايشگاه ما آمدند، همه بچّه‌ها به حضرت على اصغر متوسّل شده، نجات خود را از آن‌