سختى‌هايى كه ما در اين دو روز با آن مواجه بوده‌ايم، حتّى يك‌هزارم مصائب اباعبداللّه (ع) در كربلا نيست! مولا و مقتداى ما با اهل و عيالش، سه روز و سه شب يك قطره آب هم نداشتند؛ آن هم نه در يك منطقه سردسير [كه‌] در هر ساعت يك درِ قمقمه آب مى‌خوريم. تازه اين‌جا منطقه‌اى سردسير است و گرما را مى‌توان تحمّل كرد. امروز، روز امتحان ما است. خداوند اراده فرموده كه ما را در ميثاقى كه بسته‌ايم و ادعايى كه كرده‌ايم، در معرض آزمايش قرار دهد. هيچ‌كس نمى‌داند كه چقدر از عمر هريك از ما باقى مانده است، جز خداوند. شايد اين [روز]، آخرين روز عمر ما باشد؛ چيزى تا پايان امتحان الهى باقى نمانده است. پس بر سر پيمانت بايست و سعى كن تحمّل كنى تا شايد خداوند تو را جزء ياران آقا اباعبداللّه (ع) قلمداد فرمايد.
به‌زودى دريافتم كه حرف‌هايم عميقاً در او اثر كرده [است‌]. بى‌آن كه سخنى بگويد، قطرات اشك از گوشه‌هاى چشمش به‌آرامى بر چهره‌اش مى‌لغزيد.
پس از لحظاتى با صدايى لرزان گفت:
برادر! اين حرف‌ها را براى كى مى‌زنى؟ خاك بر سر من. من كجا و راه حسين (ع) كجا؟ من كه لياقت حسين (ع) بودن را ندارم .... و بعد در حالى كه مى‌گريست، ساكت شد. از آن لحظه به بعد آن برادر آرام گرفت و حتّى گاهى مى‌ديديم كه سخت به خود مى‌پيچيد، امّا صداى خود را به‌سختى كنترل مى‌كرد.
عجيب اين بود كه ديگر اظهار عطش نكرد و تنها گاه‌گدارى صداى گريه او به گوش مى‌رسيد. دقايقى به اين منوال گذشت و زمان تقسيم آب فرا رسيد.
طبق معمول ابتدا به طرف همين برادر رفتم تا تقسيم آب را از او آغاز كنم.
بالاى سرش نشستم و گفتم: برادر! بلند شو آب بخور. در حالى كه به خود مى‌پيچيد، ناگهان بغضش تركيد و با صداى بلند شروع به گريه كرد و در اين‌