فرهنگ عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢١١

ناراحت و نگران نشويد، مضطرب نگرديد، ترس و هراس را از خود دور كنيد، شما پيرو پيشوايانى هستيد كه در برابر مصائب و فجايع صبر و استقامت كردند كه آنچه ما امروز مى‌بينيم نسبت به آن چيزى نيست. پيشوايان بزرگوار ما حوادثى چون روز عاشورا و شب يازدهم محرّم را پشت سر گذاشته‌اند و در راه دين خدا يك چنان مصائبى را تحمّل كرده‌اند. شما امروز چه مى‌گوييد؟ از چه مى‌ترسيد؟ براى چه مضطربيد؟ عيب است براى كسانى كه ادعاى پيروى از حضرت امير (ع) و امام حسين (ع) را دارند، در برابر اين نوع اعمال رسوا و فضاحت‌آميز دستگاه حاكمه خود را ببازند. «١»
و ٢١ سال بعد، در اوج جنگ تحميلى باز از صبورى اباعبداللّه و پاكبازى او در راه رضاى پروردگار سخن مى‌گويد تا اين چراغ روشن و مصباح هدايت، فرا راه رزمندگان و امّت اسلامى همچنان روشن و افروخته باقى بماند:
رضاى خدا را در نظر داشته باشيد و خودتان را بنده خدا بدانيد كه هرطور پيش بياورد آن‌طور را راضى هستيد؛ همان‌طورى كه بندگان خالص خدا، اولياى معظّم خدا اين‌طور بودند. هرچه سيّدالشّهدا به حسب روايت نزديك مى‌شد [به‌] ظهر عاشورا و جوان‌هايش يكى‌يكى از بين مى‌رفتند، صورتش افروخته‌تر مى‌شد، براى اين كه مى‌ديد روى مقصد دارد مى‌رود. «٢»
اين سخن امام اشاره به روايت ذيل دارد:
كُلَّما اشْتَدَّ الامْرُ يُشْرَقُ لَوْنُهُ (ع) فَقالَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ أُنْظُرُوا لا يُبالى‌ بِالْمَوْتِ «٣»
چون صحنه كارزار سخت مى‌شد، رنگ چهره امام (ع) برافروخته‌تر مى‌شد.
بعضى از دشمنان به بعضى ديگر گفتند: بنگريد، از مرگ نمى‌هراسد.