اگر در جبهه زمان شهادت با ايّام محرّم همزمان مى‌شد، شور و معناى ديگرى داشت. نمونه‌هايى عجيب در جبهه‌ها از شهدايى مى‌توان يافت كه هم، زمان ولادت و هم، زمان شهادت آن‌ها در محرّم بوده است. آرزوى ارادتمندان اباعبداللّه (ع) اين بود كه در ايّام محرّم شهيد شوند:
حسن قربانى از ارادتمندان آقا اباعبداللّه (ع) بود. در آستانه ماه محرّم شور و شوق حسينى داشت. با كمك نيروها، گردان را سياه‌پوش مى‌كرد و به استقبال محرم مى‌رفت. خود نيز با صدايى دلنشين نوحه‌سرايى مى‌كرد. نفوذ كلام خوبى داشت؛ هركس مسؤوليت نمى‌پذيرفت، با اشاره او تسليم مى‌شد.
آن سال نيز چون سال‌هاى گذشته مى‌خواستيم ساختمان گردان را سياه‌پوش كنيم.
آقاى قربانى گفت: «شما كار را شروع كنيد، من برمى‌گردم.» اين آخرين كلام بود كه از او شنيدم. خداحافظى كرد و رفت. دو روزى طول كشيد؛ قرار بود حسن يك‌روزه برگردد، ولى از او خبرى نبود. روز سوم با نيروها بيرون مقر بوديم كه موتورسيكلتى از دور پيدا شد. ما را به گوشه‌اى برد و خبر شهادت حسن و مهدى طاهرى بى‌سيم‌چى گردان را به ما داد. اشك در چشمانمان حلقه زد.
نيروها را جمع كرديم و وقتى خبر شهادت او را به نيروها داديم، غوغايى به‌پا شد. بچّه‌ها را به مقرّ گردان بازگردانديم و پيكر آن دو شهيد بزرگوار را تشييع نموديم و كنار پيكرشان دعاى توسّل خوانديم. آرى، شهيد حسن قربانى در ماه محرّم به‌نزد مولاى خود اباعبداللّه (ع) ميهمان شد. «١»