فرهنگ عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣١

آسمان به زمين آمد و به اصطلاح «قوس نزولى» بود، ولى كربلاى حسين (ع) و يارانش معجزه‌اى بود كه از زمين به آسمان رفت و به اصطلاح «قوس صعودى» بود و به زبان روز بايد گفت: هردو يك معجزه بودند، منتها آن يكى معجزه در نقشه بود كه حيات انسانى را در پرتو جهاد در راه خدا و انسان، حق و عدالت، شرف و فضيلت ارائه داد و اين يكى معجزه در اجرا بود كه طىّ آن قهرمانان كربلا در راه پاسدارى از مقدّسات مزبور و مبارزه با گروه‌هاى فاسد و مزدور تا پاى جان رفتند و همه چيز را فدا كردند و خود نيز فدا گشتند. «١»
كربلا جلوه‌گاه انسان كامل است. اگر هدف آفرينش انسان و وظيفه انسان كامل اين است كه به تعبير امام على (ع) استعدادهاى فطرى را شكوفا سازد «٢»، كدام صحنه را مى‌شناسيم كه انسان در آن شكوفاتر، بالنده‌تر، رشديافته‌تر و فراتر از كربلا باشد. شايد به همين دليل است كه اباعبداللّه در ستايش يارانش فرمود: من بهتر و وفادارتر از آنان نمى‌شناسم.
در تاريخ مجاهدت‌هاى صدر اسلام تا به امروز، فتوّت و حميّت در هيچ چهره‌اى چون ابوالفضل (ع) جلوه ننموده است، اخلاق و روابط انسانى در هيچ حادثه‌اى چون روابط و الفت ياران عاشورا رُخ ننموده است، عبادتى به شكوهمندى شب عاشورا و جهادى به مجاهدت و پايدارى و جانفشانى اصحاب حسين (ع) و نمازى چون نماز ظهر عاشورا تجلّى نكرده است.
پس كربلا هيچ‌چيز «كم» ندارد؛ كلاس كاملى است براى انسان با همه درس‌ها و آموزه‌هاى بزرگ و شگفتا اين كلاس در محدودترين زمين و در