شعر شاعرانى شاخص چون عليرضا قزوه، قادر طهماسبى (فريد)، محمّدرضا آغاسى، محمّدحسين جعفريان، على معلّم، عبدالجبّار كاكايى، حسين اسرافيلى، پرويز بيگى و ... مورد استفاده نوحه‌سرايان قرار گرفته است.
٣. رجزها و شعارها
رجز شيوه معرّفى رزم‌آوران در ميدان جنگ و نوعى عمليات روانى بود كه رزم‌آوران عليه سپاه مقابل مى‌آفريدند. شعار نيز نوعى اعلام مواضع و فريادى براى نشان دادن جهت‌گيرى و آرمان‌ها و باورها است.
رجزها و شعارهاى به جاى مانده از عصر پيامبر و غزوات و سراياى آن بزرگوار و به‌ويژه شعارها و رجزهاى عاشورا، بيانگر انديشه، آرمان و راهى است كه رزمندگان، برگزيده و در راه آن جانفشانى مى‌كردند. به‌كار بردن شعار اللَّه أعلى‌ و أجلّ در مقابل شعار أُعلُ هبل در جنگ احد، رويارويى دو انديشه توحيدگرايانه و بت‌پرستانه را نشان مى‌دهد.
شعارهاى مشهور انّى لا أَرى الموْتَ إِلَّا سَعادَةً وَ الْحَياةَ مَعَ الظَّالِمينَ الَّا بَرَما از اباعبداللّه و الموتُ أَحلى‌ مِنَ العَسَل كه قاسم بن الحسن در پاسخ به اباعبداللّه مطرح كرد، گواه مكتب و فرهنگى است كه در كربلا جريان دارد.
رجزها و شعارهاى فراوانى از هشت‌سال دفاع مقدّس به جاى مانده است كه عمده آن‌ها منظوم، آهنگين، كوبنده و حماسى است. در اين شعارها و رجزها ويژگى‌هايى چند مى‌توان يافت:
يك- كوتاه، حماسى و همراه با ضرب‌آهنگى هيجانى هستند؛
دو- تقريباً همه آن‌ها برساخته ذهن و ذوق خود رزمندگان است. به‌ندرت‌