نمى‌شد كه اين تيرهاى مستقيم از كجا شليك مى‌شود. بالاخره بعد از گشت‌ها و جست‌وجوهاى فراوان و استفاده از دوربين‌هاى مخصوص «كار در شب»، گروه‌هاى شناسايى متوجّه شدند كه اين گلوله‌ها از داخل يك نفربرِ سوخته كه در بين فاصله ٥٠٠ مترى خاكريز نيروهاى شما و ما قرار داشت، شليك مى‌شود و بيش‌تر از دو هفته طول كشيد تا اين قضيه كشف شد. تلفاتى كه از ما در اين مدّت گرفته شد، تقريباً ٦٠ نفر مى‌شد.
با وعده تشويقى كه فرمانده گردان داد، يك ستوان و دو سرباز داوطلب شدند به آن نفربر نزديك شده و افراد داخل آن را اسير كرده، بياورند. آن‌ها با نهايت احتياط به آن نفربر نزديك شده و آن را دور زدند. داخل نفربر تنها يك پيرمرد بود كه يك تفنگ دوربين‌دار داشت. در كنار او صندوق مهمات و غذا به اندازه كافى پراكنده بود و نكته عجيب اين كه پيرمرد يك پا نداشت. ستوان به طرف او هجوم برد و با سرنيزه‌اى كه به دست داشت، سر آن پيرمرد را از تنش جدا كرد. بعد لباس‌هاى او را كنده و به همراه چفيه‌اش به‌عنوان مدرك به طرف مقر بازگشتند. «١»
يكى از خواهران پرستار در جبهه سرپل ذهاب در خاطرات خود مى‌گويد:
آن جا ما با چهره‌هاى مخلص و عارفانه‌اى آشنا شديم كه امروز در ميان ما نيستند. شهيد «كوچكى» پيرمرد ٨٥ ساله‌اى بود كه به‌اتفاق دو پسرش به سرپل ذهاب آمده بود؛ او تك‌تيرانداز بود و در منطقه به «شكارچى» معروف بود؛ شايد از آن جهت كه در يك درگيرى تعداد زيادى بعثى را به هلاكت رسانده بود. او در همان روزهاى سال ٦١، هدف رگبار تيربار دشمن قرار گرفت و به شهادت رسيد. وقتى به ديدن پيكر مطهرش رفتيم، ديديم ...