كيست؟ گفتند: قيس بن سعد بن عباده به‌همراه عدّه‌اى از انصار و فرزندانشان و ديگران از قحطان.
سوار بعدى كه زيباتر از او نديده بودم و بر اسب اشهل (آبى‌رنگ) سوار و با لباس سفيد و عمّامه‌اى سياه بود و پرچمى به دست داشت، عبداللّه بن عبّاس بود. بعد از او نيز برادرانش عبيداللّه بن عبّاس، قُثّم (يا معبد) بن عبّاس به همان ترتيب هركدام با هزار نفر گذشتند.
در پى آن‌ها تعدادى ديگر از گروه‌ها با پرچم‌هاشان يكى پس از ديگرى گذشتند تا اين كه گروهى با جمعيّت بسيار رسيد كه مسلّح و زره‌پوش بودند و پرچم‌هاى مختلفى داشتند؛ باوقار و ابهت گويا پرنده بالاى سرشان نشسته است. در پيشاپيش آن‌ها پرچم بزرگى بود.
در جلو جمعيت مردى حركت مى‌كرد؛ در طرف راست او جوانى زيبا و در طرف چپش جوانى زيبا و در مقابلش جوانى ديگر مثل آن دو. گفتم اين‌ها كيستند؟! گفتند: اين على بن ابى‌طالب و آن دو در چپ و راست حضرت حسن و حسين و اين جوان كه در پيشاپيش حركت مى‌كند، محمّد بن حنفيه است كه پرچم بزرگ به دست او است. پشت سر حضرت هم عبداللّه بن جعفر و فرزندان عقيل و ديگر جوانان بنى‌هاشم، و اين بزرگان هم اهل بدر از مهاجر و انصار هستند. «١»
پرچمدار اصلى لشكر اميرالمؤمنين (ع) در آغاز نبرد محمّد بن حنفيه بود.
شيخ مفيد چنين مى‌نويسد:
هنگامى كه اميرالمؤمنين (ع) لجاجت آن قوم و سعيشان را در خونريزى مشاهده فرمود، دست‌ها را به سوى آسمان گرفت و عرضه داشت: