فرهنگ عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٨

تا سپيده‌دم از ترس جان خود سه‌بار عيسى را انكار كردند و حاضر نشدند خود را معرّفى كنند! «١»
در اين مقايسه‌ها، عظمت كربلا را بيش‌تر درمى‌يابيم و صفا، اخلاص و پاكبازى اصحاب امام حسين (ع) را روشن‌تر درك مى‌كنيم. امام عاشورا نزديك غروب تاسوعا و پس از آن كه از طرف دشمن مهلت داده شد (و يا پس از نماز مغرب)، در ميان افراد بنى‌هاشم و ياران خويش قرار گرفته، اين خطابه را ايراد كرد:
أُثْنى عَلَى اللَّهِ أَحْسَنَ الثَّناءِ وَ أَحْمَدُهُ عَلَى السَّرّاءِ وَالضَّرّاءِ أَللَّهُمَّ إِنى أَحْمَدُكَ أَنْ أَكْرَمْتَنا بِالنُّبوَّةِ وَ عَلَّمْتَنَا الْقُرْآنَ وَ فَقَّهْتَنا فِى الدّينِ وَ جَعَلْتَ لَنا أَسْماعاً وَ أَبْصاراً وَ أَفْئِدَةً وَ لَمْ تَجْعَلْنا مِنَ الْمُشْرِكينَ. أَمَّا بَعْدُ فَإِنى لا أَعْلَمُ أَصْحاباً أَوْلى‌ وَ لا خَيْراً مِنْ أَصْحابى وَ لا أَهْلَ بَيْتٍ أَبَرَّ وَ لا أَوْصَلَ مِنْ أَهْلِ بَيْتى فَجَزاكُمُ اللَّهُ عَنى جَميعاً خَيْراً «٢»
خدا را به بهترين وجه ستايش كرده و در شدايد و آسايش و رنج و رفاه، مقابل نعمت‌هايش سپاسگزارم. خدايا! تو را مى‌ستايم كه بر ما خاندان، با نبوّت كرامت بخشيدى و قرآن را به ما آموختى و به دين و آيين‌مان آشنا ساختى و به ما گوش [حق‌شنو] و چشم [حق‌بين‌] و قلب [روشن‌] عطا فرموده‌اى و از گروه مشرك و خدانشناس قرار ندادى. امّا بعد، من اصحاب و يارانى بهتر از ياران خود نديده‌ام و اهل‌بيت و خاندانى باوفاتر و صديق‌تر از اهل‌بيت خود سراغ ندارم، خداوند به همه شما جزاى خير دهد.
امام در ادامه اين سخنان، ديگربار ياران را به رفتن و حتّى به بيرون بردن‌