من براى خواهرم، تنها يادگار به جا مانده از پدر و مادرمان بودم. خواهرم به من آموخت كه چگونه مى‌توان يك لشكر بود. او بود كه به من فهماند پايان هر سختى شيرينى است. «١»
يكى از رزمندگان در خاطراتش آورده است:
روزى خسته و متألّم از جنگ و شهادتِ برادران و دورى از زن و فرزند، با عدّه‌اى ديگر از برادران رزمنده به پشت جبهه آمديم تا به ديار خود بازگرديم.
تعدادى از زنان و دختران كه در اهواز انواع كمك‌ها را مى‌دادند و پرستارى و امداد مى‌كردند و تفنگ برادران را تميز كرده، خشاب مى‌گذاشتند، وقتى مسأله را فهميدند با خوشرويى گفتند: شما نزد خانواده‌هاى خود بازگرديد؛ تا بازگشت شما، ما به جاى شما مى‌جنگيم! و سپس بدون هيچ صحبتى تفنگ‌ها را بر دوش گرفتند و از در خارج شدند تا به خطّ مقدم بروند. پس از لحظه‌اى چون صاعقه‌زده‌ها از جاى خود جستيم و اسلحه‌ها را پس گرفتيم. ساعتى نگذشت كه يكديگر را در سنگرهايمان ديديم. به‌راستى اگر حركت قهرمانانه اين زنان نبود، مسلّماً روح مقاومت در ما دميده نمى‌شد! «٢»
يكى ديگر از رزمندگان مى‌گويد:
برادر قاسم مدّت زيادى بود كه به مرخّصى نمى‌رفت. علّت را سؤال كردم جواب نمى‌داد. سرانجام بعد از اصرار گفت: وقتى كه به جبهه مى‌آمدم، مادرم مرا بوسيد و گفت: پسرم! از اين به بعد اگر احساس كردى به وجود تو در جبهه نياز است، حق آمدن به مرخصّى ندارى. هروقت كه دلم براى تو تنگ شد،