كدام اراده است كه در اين طوفان‌ها نشكند و به يأس و بن‌بست نرسد. ايمان حسينى و شعله عاشورايى به زندگى گرمى، معنا و جهت مى‌بخشد و انسان را در كشاكش حوادث و تنگناها و بحران‌ها صبور و مقاوم و استوار نگاه مى‌دارد. اگر آزادگان مقتداى خود را امام سجاد (ع) و زينب كبرى (س) نمى‌ديدند، هرگز نمى‌توانستند در اسارت فضايى بسازند كه عراقى‌ها، اردوگاه موصل، زندان آزادگان سرافراز را ايران كوچك بنامند. «١»
٧. تأثيرگذارى بر دشمن‌
در ايّام محرّم، آن شعله پنهان، عشق به امام حسين (ع)، از زير خاكستر قلب‌ها سر برمى‌آورد و گدازه‌هاى آن، سوگوارى و گريه هاى عاشقانه آزادگان، گاه دشمن را نيز تحت تأثير قرار مى‌داد:
در محرّم سال ٦٩ برادران اردوگاه تكريت ١٢ با شور و حال بسيارى شروع به زمينه‌سازى براى انجام مراسم عزادارى سالار شهيدان سيّدالشهدا (ع) و ياران باوفايش كردند.
اشعار مذهبى را با امكانات [كم‌] و دردسرهاى فراوان جمع‌آورى كرديم و چند قطعه‌اى از آن را حفظ نموديم تا در ميان محفل عزاداران حسينى، فضاى آسايشگاه را عطرآگين كنيم.
در آن عزادارى بى‌سابقه، چشمان آزادگان غريب بر غربت امام حسين (ع) مى‌گريست و فرياد «حسينٌ منّى، أنا من حسين» كه از اعماق وجود بسيجى‌ها برمى‌خاست، در تمام آسايشگاه شنيده مى‌شد. شب‌هاى محرّم آن سال از شب‌هاى فراموش‌نشدنى عمر من است.