فرهنگ عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٧

امام هنگام ورود به كربلا، روز دوم محرم‌الحرام سال ٦١، در جمع ياران و همراهان چنين دعا كرد:
أللَّهُمَّ أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْكَرْبِ وَ الْبَلاءِ! ههُنا مَحَطُّ رِحالِنا وَ ههُنا وَاللَّهِ مَحَلُّ قُبورِنا وَ ههُنا وَاللَّهِ مَحْشَرُنا وَ مَنْشَرُنا وَ بِهذا وَعَدَنى‌ جَدّى‌ رَسُولُ‌اللَّهِ (ص) وَ لا خَلافَ لِوَعْدِه‌ «١»
خدايا! از كرب و بلا (اندوه و رنج) به تو پناه مى‌برم. اين‌جا جايگاه فرود آمدن ما و سوگند به خدا مزار و قبرهاى ما است. سوگند به خدا از همين‌جا در روز قيامت برمى‌خيزيم و محشور مى‌شويم. من اين وعده را از جدّم رسول خدا (ص) شنيدم و در وعده او ترديد و خلافى نيست.
همراهان اباعبداللّه (ع) امام را مى‌شناسند و مى‌دانند اين سخنان، با اين تأكيد و قاطعيّت، ترديدناپذيرند و اين سرزمين مشهد همه كسانى است كه با حسين (ع) مى‌مانند. مردان ايمان و حماسه، عارفان به حسين و راه او تزلزل و تذبذب نمى‌شناسند و از اين وعده‌گاه عشق و حرّيت و وصال گامى فراپس نمى‌نهند.
نوشته‌اند كه حضرت عيسى مسيح (ع) در طول عمر نبوّت خود، دوازده تن يار مخصوص به نام «حواريّون» تربيت كرد و از ميان آن‌ها وصىّ و جانشين خود را برگزيد. شبى كه عيسى آن را پيشگويى كرده بود و آن شب، شبِ گرفتارى او بود، به دليل ترس از دشمن هيچ‌يك از آن‌ها گرد او جمع نشدند و چون دشمن بر او دست يافت و او را گرفتار كرد، هركدام به سويى رفتند و تنها، بزرگ آن‌ها كه شمعون يا به تعبير انجيل كنونى «پطرس» بود، دورادور به دنبال عيسى مى‌آمد تا از او خبرى بگيرد. طبق انجيل كنونى، آن شب حواريّون‌