و حضور نيروها در جبهه بود. نمونه‌هاى اين نوع سرودن را در اشعار نصراللّه مردانى، سيد حسن حسينى، حسين اسرافيلى و بسيارى از شاعران سال‌هاى ٦٠ تا ٧٠ مى‌توانيم بيابيم.
٢- ١. پيام‌
در متن حادثه‌ها و لحظه‌هاى كربلا، درس‌ها و پيام‌هاى فراوان نهفته است.
كربلا حادثه‌اى كامل و اسوه است و در آن، هرچيز، هر حركت، هر نگاه و هر سخنى لبريز رمز و رازها و آيت‌ها و هدايت‌ها است. هيچ درسى در اين «نبأ عظيم» ناگفته نمانده است. اخلاق، جوانمردى، صبر، عبادت، همدلى، گذشت، محبّت، عفاف و ... در آن، در عالى‌ترين جلوه و جمال ايستاده است.
هر چهره در كربلا رسول پيامى است. كربلا حجّت را بر همه تمام كرده است.
كودك، جوان، پير، مرد، زن، خانواده در كربلا شركت دارند؛ نه هشتادسالگى بهانه و توجيه گريز از مسؤوليّت است و نه حتّى شش‌ماهگى! كه در هنگام دفاع از حق، شش‌ماهه و شصت‌ساله دوشادوش هم، در عطشى برابر، رودرروىِ سياه‌ترين و بى‌عاطفه‌ترين انسان‌ها مى‌ايستند. در كربلا همه حتّى قاسم و عبداللّه رضيع (على اصغر) تكليف دارند، و مگر امام عاشورا در پاسخ به پرسش قاسم (ع) كه پرسيد «عمو ما هم كشته مى‌شويم» نفرمود: «حتّى عبداللّه رضيع هم كشته ميشود»؟ «١»
در كربلا خانواده شركت دارد. جنادة بن حارث انصارى از صحابه پيامبر به شهادت مى‌رسد. فرزند نوجوان او، عمرو بن جناده با رجز و نبردى حماسه‌گون در خون مى‌غلتد و دشمن سر او را بريده و به سمت مادرش كه‌