١- ٧. زمينه‌سازى‌
امام عاشورا زمينه‌هاى روانى، فرهنگى و نظامى را در اين حركت به خوبى فراهم مى‌آورد. سخنرانى در منا، آمدن از مدينه به مكّه و استفاده از شرايط ايّام حج براى تبليغ، ارسال نامه به بصره و پاسخ به نامه كوفيان و فرستادن نماينده به كوفه، روشنگرى در كنار خانه كعبه و پيش از آن در استاندارى مدينه، از شيوه‌هاى مناسب حركت امام هستند كه زمينه را براى حركتى بزرگ فراهم مى‌آورند.
نوشتن وصيّت‌نامه و سپردن آن به برادرش محمّد حنفيّه نيز خواه براى شكست جوّ تبليغى نظام اموى و خواه براى جلوگيرى از تحريفات بعدى، از ديگر حركت‌هاى مكمّل است كه هدف و دلائل حركت امام را تفسير و تبيين مى‌كند.
٢- ٧. انتخاب زمان مناسب‌
امام حسين (ع) در ٢٧ رجب يعنى ١٢ روز بعد از مرگ معاويه، به سمت مكّه حركت مى‌كند. روز ورود او سوم شعبان يعنى روز ولادت اوست! حركت و خروج او در يوم‌التّرويه (هشتم ذى‌الحجّه) از مكّه به سمت عراق و رها كردن مراسم حج و ايجاد سؤال در ذهن‌ها، نشان مديريت اباعبداللّه و زمان‌شناسى او در حركت عظيم خويش است. اين زمان‌شناسى در صحنه كربلا و عاشورا بيش‌تر چهره نشان مى‌دهد. مهلت خواستن يك شب و تجهيز روحى و معنوى ياران، تناسب خطبه‌ها با موقعيت‌ها يا بهره‌گيرى از ياران متناسب با زمان و موقعيّت بسيار درس‌آموز است.
٣- ٧. سازماندهى و مديريت ياران‌
نحوه گزينش و چينش ياران در كربلا بسيار شگفت، شنيدنى و شكوهمند