قلبم آكنده از عشق پيوستن به اللّه و رسول‌اللّه (ص) و حسين بن على (ع) مى‌باشد. آن جا كه خداى تعالى خودش وعده فرموده، من اين راه پرافتخار را- كه ائمه اطهار و عاشقان اللّه پيموده‌اند- با شناخت، انتخاب [كردم‌] و پذيرفتم و داوطلبانه و با تلاش بسيار موفّق شدم به جبهه اعزام شوم كه يا بكشم و يا به‌گفته رهبرم، سينه‌ام را آماج گلوله‌هاى دشمن قرار دهم و كشته شوم؛ در هردو صورت پيروزى با ما است. «١»
شاهدان شهيد، عشق را در صحنه عاشورا و امام حسين (ع) را عاشق بزرگ و مظهر عشق مى‌يافتند. اين عشق‌يابى در كربلا، ترجمان معرفت رزمندگان و درك عميق آن‌ها از عاشورا و مكتب اباعبداللّه است. شهيد سيف‌اللّه روستازاده در وصيّت‌نامه‌اش مى‌نويسد:
بايد كلمه عشق را در صحنه عاشورا يافت؛ چگونگى پيوستن و برگشتن عاشق به حضور معشوق. عشقى كه دل را روانه [محضر] بارى‌تعالى كرده و فكر دنيوى را سلب مى‌كند. حسين (ع) اين عاشق بزرگ و مظهر عشق، چگونگى اين امر را به ما رهروان حق آموخت. «٢»
و اين شور و عاشقى تا آن جا است كه هر رنجى را آسان و هر بارى را قابل تحمّل مى‌سازد. شهيد مجتبى طيرانى مى‌نويسد:
يا حسين، يا حسين، يا حسين! آن‌قدر فرياد «هَلْ مِن ناصِرٍ يَنْصُرُنى‌» ات نافذ بود و آن چنان تنهايى‌ات در آن تفتيده دشت برهوت دلمان را به آتش كشيد كه اكنون در لبّيك به تو اى وارث رسولان، همه سختى‌ها را با لذّت ايثار بر دوش خواهيم كشيد. «٣»