انتخابگران شهادت، با تضرع و استغاثه، چشم به راه انتخاب پروردگار خويش و رسيدن به فوز عظيم شهادتند. شهيد محمود ذاكرى در وصيّت‌نامه‌اش مى‌نويسد:
خدايا! چگونه افرادى را انتخاب مى‌كنى و معيار چيست؟ اگر من داراى آن معيارها نيستم و لياقت اين فوز عظيم را ندارم، تو كه قدرت اين را دارى كه بالياقتم كنى! بالياقتم كن تا به نداى «هَل مِن ناصرٍ يَنصُرُنى» سالار شهيدان حسين (ع) و نداى رهبرم، اين حسين زمان، لبّيك گفته و در نهايت به سوى تو بشتابم. «١»
پرهيز از بى‌وفايى و پيمان‌شكنى كه نماد آن «كوفه» است نيز در وصيّت‌نامه شهيدان ديده مى‌شود. توصيه به اين كه راه را نيمه‌تمام مگذاريد و در كشاكش حادثه‌ها و تنگناها همچون اهل كوفه رهبر را تنها رها نكنيد، در بسيارى از وصيّت‌نامه‌ها مطرح شده است. شهيد عبدالصّمد محموديان در وصيّت‌نامه‌اش مى‌نويسد:
عزيزانم! تا مى‌توانيد و تا زنده هستيد دست از اين انقلاب و رهبرى چون امام عزيزمان و ولايت فقيه برنداريد، زيرا بدون اين‌ها اسلام زنده نمى‌ماند و اصلًا اساس هر حكومتى رهبرى مى‌باشد كه بر جامعه حاكم است و خلاصه، خداى ناكرده مانند كوفيان نباشيد و حسين زمانتان را تنها نگذاريد. يارى امام، يارى خداست و يارى رسول‌خدا و ائمه معصومين هم مى‌باشد. «٢»
عزّت‌پذيرى و ذلّت‌پرهيزى از ارزش‌هاى عاشورا است. اباعبداللّه الحسين (ع) پس از ورود به كربلا در بخشى از سخنرانى خود فرمود: