وقتى فر
فرهنگ عاشورا ٢٨٧ ١. پرچم ..... ص : ٢٨٣
زند نسيبه به شهادت رسيد، وى بدون درنگ شمشير فرزندش را برداشت و قاتل او را با ضربت سختى كه بر رانش وارد آورد، كشت. «١»
صفيّه، دختر عبدالمطلب و عمّه پيامبر (ص) هنگامى كه در جريان جنگ احزاب شيطنت يهود را در هجوم به خانه‌هاى مدينه مشاهده كرد، چماقى به دست گرفت و از حصار بيرون آمد و يكى از آنان را به قتل رساند كه موجب ترس و فرار آنان شد. «٢»
در دفاع مقدس نيز زنان دلاورى سلاح به دست گرفتند و با خصم نبرد كردند. يكى از رزمندگان نيروى دريايى ارتش مى‌گويد:
در قبرستان خرمشهر زن ٦٥ ساله‌اى را ديدم كه تفنگ ام‌يك (١) بر دوش دارد. گفتم: مادر چه مى‌كنى؟ گفت: پسر و دخترم آن‌قدر جنگيدند تا شهيد شدند و اين جا خفته‌اند؛ من مى‌روم تا راهشان را ادامه دهم. هرچه او را منع كرديم، نپذيرفت و گفت: بايد از دينم دفاع كنم. اين تنها وظيفه شما پسرانم نيست، بلكه وظيفه من هم هست. او ماند و جنگيد و سرانجام با تركش خمپاره شهيد شد. «٣»
يكى از خواهران رزمنده مى‌گويد:
در لبنان بودم كه مسأله جنگ پيش آمد و چون جنگ بر مسائل ديگر ارجحيّت داشت، در همان ابتدا مستقيم به اهواز و سپس به جبهه رفتم و اكثر اوقاتم را به جنگ اختصاص دادم و در ابتداى جنگ، در شناسايى‌ها و تك‌زدن‌ها شركت كردم. «٤»