ياران را در راه معبودش فدا كند، حتّى فرزندانش همچون على اكبر و على اصغر را در راه خدايش قربانى كرد. مادرم! همچون زينب مقاوم باش و ظالم‌كوب! «١»
شهيدى ديگر براى كاهش تألّم پدر و مادر مى‌كوشد تا صحنه كربلا را در مقابل نگاهشان مجسّم كند و صبورى پدران و مادران را الگويى براى آن‌ها معرّفى كند:
اى مادر و مادرانى كه براى فرزندان خود، در بى‌پدرى، هم پدر و هم مادرى دلسوز بوديد و خون دل خورديد تا اين كه به اندازه‌اى رسيده‌اند كه بتوانند درك كنند و در راه خدا جهاد كنند و آخر هم به شهادت فى سبيل‌اللّه برسند! نكند يك‌وقت ناراحتى در دل راه دهيد! آن‌ها كه از ق
فرهنگ عاشورا ١٤٩ ١ - ١. حماسه ..... ص : ١٤٥
اسم و على اكبر بالاتر نبودند كه در آن عاشوراى سوزان، تشنه‌لب شهيد شدند و حتّى كوچك‌ترين ناراحتى از پدر و يا مادرشان ديده نشد، جز اين كه به درگاه خداوند متعال شكرگزارى كردند كه چنين فرزندى داشتند تا توانستند در راه خدا هديه كنند و به شهادت نايل شوند. مادر! تو نيز مرا ببخش و [به شهادتم‌] افتخار كن. «٢»
شهيد على اصغر قريشى با مقايسه كربلا و روزگار ما و دعوت پدر و مادر خود به صبورى و مقاومت مى‌نويسد:
پدرم! مگر شما نمى‌گوييد كاش من به جاى حسين بن على (ع) داغِ از دست دادن فرزندان خود را تحمّل مى‌كردم. اى مادر! مگر شما نمى‌گوييد كاش من به جاى زينب بودم و عزيزانم به شهادت مى‌رسيدند و من به جاى او سوار بر شتر عريان به اسارت مى‌رفتم. حال مگر خمينى فرزند حسين نيست و مگر