فرهنگ عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٨٩

اللَّهُمَّ الَيْكَ شَخَصَتِ الابْصارُ وَ بَسَطَتِ الايْدى‌ وَ أَفْضَتِ الْقُلُوبُ وَ تَقَرَّبْتُ (تُقُرِّبَ) الَيْكَ بِالاعْمالِ رَبَّنَا افْتَحْ بَيْنَنا وَ بَيْنَ قَوْمِنا بِالْحَقِّ وَ أَنْتَ خَيْرُ الْفاتِحينَ؛
خداوندا! نگاه‌ها به‌سوى توست و دست‌ها به درگاه تو دراز شده و دل‌ها در فضاى وصل تو قرار گرفته است، و تقرّب به درگاهت به وسيله اعمال ميسّر است. پروردگارا! ميان ما و قوم ما به حق داورى كن كه تو بهترين داورانى.
سپس فرزندش محمّد بن حنفيه را خواست و پرچم را- كه همان رايت رسول خدا بود- به او عطا كرد و فرمود: فرزندم! اين پرچمى است كه هرگز برنگشته و هيچ وقت نيز برنخواهد گشت.
محمّد بن حنفيه مى‌گويد: پرچم را گرفتم؛ در حالى كه باد آن را تكان مى‌داد.
چون مهيّاى حركت دادن پرچم شدم، جهت باد به سوى طلحه، زبير و اصحاب جمل برگشت و چون خواستم حركت كنم، اميرالمؤمنين دستور توقّف داد تا دستورهاى لازم را بيان فرمايد .... آن‌گاه فرمود: اى فرزندم! پرچمت را پيش ببر، و خود، زره رسول خدا را پوشيد و بر استر «شهبا» كه استر پيامبر بود، سوار شد و در پيشاپيش صف‌هاى اصحاب قرار گرفت و پرچم در مقابل آن حضرت افراشته شد. در اين هنگام قيس بن سعد بن عباده پيش آمد و چنين سرود:
هذَا اللِّواءُ الَّذى‌ كُنَّا نَحُفَّ بِهِ حَوْلَ النَّبِىِّ وَ جِبْريلُ لَنا مَدَدٌ
ما ضَرَّ مَنْ كانَتِ الانْصارُ عَيْبَتَهُ أَنْ لا يَكُونَ لَهُ مِنْ غَيْرِها أَحَدٌ
قَوْمٌ اذا حارَبُوا طالَتْ أَكُفُّهُمْ بِالْمَشْرِفِيّةِ حَتّى‌ تُفْتَحُ الْبَلَدُ «١»
اين پرچمى است كه در كنار پيامبر به گرد آن مى‌چرخيديم و جبرئيل ياور ما بود؛