يافت كه از اين عشق، بى‌نشان باشد و به تعبيرى دقيق، اين عشق با شير مادر در كامشان چكيده بود و تا آخرين نفس ترنّم لب‌هاشان بود. شهيدى در وصيّت‌نامه‌اش نوشته است:
شهيد از لحظه تولّد تا لحظه شهادت هميشه حماسه حسين (ع) را در خاطره خود دارد و دشمنان اسلام بايد بدانند كه مادران ما وقتى به ما شير مى‌دادند كه در روضه‌هاى اباعبداللّه (ع) در حال اشك ريختن به مظلوم شهيد، حسين (ع) بوده‌اند، و ما شير مادر را همراه با اشكى كه براى حسين مى‌ريخته، مى‌خورديم و حماسه حسين (ع) در خون ما جوشش دارد. «١»
امام در مشهد عاشورا، در لحظه‌هاى شهادت شهيدان حاضر مى‌شد، سر آنان را بر زانو مى‌گرفت و به اين پرسش آنان كه يَابْنَ رَسُولِ‌اللَّه أَوَفَيْتُ؛ اى فرزند رسول‌خدا آيا وظيفه‌ام را انجام دادم؟ پاسخ مى‌داد: نَعَمْ أَنْتَ أَمامى‌ فِى الْجَنَّة «٢»
؛ بله تو پيش از من به بهشت مى‌رسى. شهيد حسين آقايى در وصيّت‌نامه‌اش مى‌نويسد:
حسين‌جان! همچنان كه در روز عاشورا يكايك ياران و عزيزانت را در آغوش مى‌گرفتى از تو مى‌خواهم در هنگام شهادتم سرم را بر روى زانويت قرار دهى و مرا از عشق به خود و خدايت سيراب كنى. «٣»
و شهيدى ديگر عشقى را كه در وجودش نسبت به خدا و پيامبر و اباعبداللّه دارد، عامل پيروزى مى‌داند و مى‌نويسد: