گاه رزمندگان در انتخاب واحد رزمى تناسب نام خود با واحد را لحاظ مى‌كردند مانند اكبر يا على اكبر در گردان على اكبر يا حبيب در گردان حبيب.
دقائق و ظرائف ديگرى نيز در اين ميان هست كه ميزان عشق و ايمان رزمندگان را به كربلا و فرهنگ عاشورا نشان مى‌دهد.
نام لشكرها، تيپ‌ها، گردان‌ها و گروهان‌ها بر روحيّات، بافت مجموعه، شعارها و حتّى نام افراد اثر داشت. براى مثال، حبيبِ گردان حبيب، پيرترين چهره بود. در اين گردان براى گرفتن صلوات مى‌گفتند: بر «حبيب» خدا، محمد مصطفى، صلوات (با تأكيد بر حبيب). در لشكر سيّدالشّهدا، امام حسين (ع) بيش‌تر با عنوان سيّدالشّهدا مطرح مى‌شد و در گردان ابوالفضل، تيپ ابوالفضل يا گردان قمر بنى‌هاشم، شعار صبحگاهى و نيز سوگندها به نام ابوالفضل بود. بيشترين روضه‌ها نيز به نام قمر بنى‌هاشم و ابوالفضل خاتمه مى‌يافت.
در جبهه، سنگرهاى جمعى و حتّى سنگرهاى انفرادى عمدتاً به‌نام اباعبداللّه متبرّك مى‌شد. تقدّس و حُرمت اين نام بيش از هر چيز پاس داشته مى‌شد. نمازخانه‌ها و «حسينيّه» ها نه تنها محفل و مجلس ياد اباعبداللّه و مصائب عاشورا بود كه نام و عنوان‌هاى كربلايى را همراه داشت مانند حسينيه عاشقان كربلا و حسينيه ابوالفضل. نام شهيدان نيز بر پيشانى مساجد و حسينيه‌ها مى‌نشست. مسجدها و حسينيه‌هاى هر گردان و گروهان و دسته‌اى، به نام شهيدان خود به‌ويژه فرماندهان شهيد نامگذارى مى‌شد.
در ايّام محرّم جز مسجد و حسينيه، تكيه نيز برپا مى‌شد. تكايا هماره عنوان شهيدان كربلا را داشتند مانند تكيه على اكبر، تكيه ابوالفضل، تكيه قاسم و .... پادگان‌ها و قرارگاه‌ها كه برخى مانند پادگان دوكوه و قرارگاه كربلا