افتادم و گفتم: ما يك‌نفر داريم كه خيلى هم عشق داشت در حمله شركت كند ... تا ده دقيقه ديگر او را مى‌آورم ....
هنگامى كه اسماعيل متوجّه شد براى بردن او برگشته‌ام، مشتاق و بيتاب رفت و با كوله‌پشتى، تفنگ و پرچم برگشت .... وقتى باد به پرچم مى‌زد و لابه‌لاى آن مى‌پيچيد، مى‌شد فهميد كه اسماعيل چه‌قدر قبراق و سرحال شده است. تمام راه پرچم را از ماشين بيرون نگاه داشت و نگاهش به حركت‌هاى آن خيره ماند.
وقتى وارد هويزه شديم، همه چشم‌ها به‌سوى اسماعيل و پرچم برگشت. انگار اين پرچم يك نيازى بود كه همه احساس مى‌كردند و به زبان نمى‌آوردند.
شايد هم حس مى‌كردند كه چيزى كم دارند، امّا نمى‌دانستند كه چيست؟ به همين دليل وقتى اسماعيل با پرچم لا اله الّا اللَّه از ماشين پياده شد، صداى تكبير از همه جمعيّت برخاست.
حسين (علم‌الهدى) پيشانيش را بوسيد، بازوهايش را سخت فشرد و گفت:
خدا پشت و پناهت. ان‌شاءاللّه مثل پرچمت هميشه سربلند باشى.
هرقدر كه به سنگرهاى عراقى نزديك‌تر مى‌شديم، تيراندازى كمتر و كمتر مى‌شد تا زمانى كه از روبه‌رو كاملًا صداى تيراندازى قطع شد. دقيق‌تر كه شدم، سنگرهاى عراقى را در سى- چهل مترى ديدم، امّا يك پرچم لا اله الّا اللَّه كه بالاى آن‌ها برافراشته بود، توجّهم را جلب نمود. پرچم، پرچم اسماعيل بود و اين اسماعيل بود كه در كنار آن با چهره‌اى فاتح و خندان ايستاده بود و تلاش مى‌كرد پايه پرچم را در خاك جاسازى كند. اللّه اكبر، اللّه اكبر. «١»