دُردانه كوچك امام حسين (ع) خواستند. قلب پاك بچّه‌ها و نام و بركت آن طفل خاندان پيامبر چنان اثر معجزه‌آسايى داشت كه هيچ‌كدام از بچّه‌ها- به جز يكى دو نفر كه آن‌ها نيز بيمارى كم‌خونى داشتند- تب نكردند.
عراقى‌ها كه مى‌دانستند آمپول‌ها كار خودشان را خواهند كرد، ديگر به‌سراغ آسايشگاه ما نيامدند و ما با خيال راحت، آن شب چراغ عزادارى حضرت امام حسين (ع) را روشن كرديم.
صبح كه شد دكترهاى عراقى از جريان خبردار شدند. آن‌ها به آسايشگاه‌هاى ديگر رفتند و ديدند كه تمام افراد آن‌ها تب كرده و درجا افتاده‌اند، امّا افراد آسايشگاه ما سرحال و قبراق هستند. بين خودشان بگومگويى شده بود كه نگو! از طرفى تعجّب كرده بودند و از طرف ديگر نمى‌توانستند قبول كنند كه توسّل به ائمه و خاندان عصمت كارهاى نشدنى را شدنى مى‌كند. «١»
٤. امر به معروف و نهى از منكر
شاگردان مكتب حسين (ع) در دوران اسارت به امام خويش اقتدا مى‌كردند و امر به معروف و نهى از منكر را فراموش نمى‌كردند. همه عاشورا و كربلا معروفى بود عليه منكر، و ما در زيارتنامه اباعبداللّه (ع) مى‌خوانيم كه: أَشْهَدُ أَنَّكَ قَدْ أَقَمْتَ الصَّلاةَ وَ آتَيْتَ الزَّكاةَ وَ أَمَرْتَ بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَيْتَ عَنِ الْمُنْكَر. اين صفت پسنديده نه تنها در ميان هم‌بندى‌ها و اسرا كه گاه نسبت به دشمن نيز انجام مى‌پذيرفت. دو نمونه‌اى كه در پى مى‌آيد، پرداختن به امر به معروف و نهى از منكر و نماز را كه ملهم از عاشوراى امام حسين (ع) است، نشان مى‌دهد: