همين فرياد در سرسراى كاخ يزيد نيز پيچيد و يزيد را كه تمام شرايط را براى قدرت‌نمايى و برگزارى جشن پيروزى فراهم آورده بود، درهم شكست. در آن خطبه بلند- كه با حمد الهى آغاز مى‌شود و با اين جمله كوبنده و استخوان‌سوز ادامه مى‌يابد كه أَمِنَ الْعَدْلِ يَا ابْنَ الطُّلَقاء «١»
- حضرت زينب (س) آخرين اميدهاى يزيد را ميراند و همه پرده‌ها را براى تماشاى حقيقت كنار زد و اين‌همه در حالى بود كه سر مبارك برادر را در طشت، پيش‌رو داشت و صداى چوبدستى يزيد كه بر لب‌ها و دندان‌هاى حسين (ع) مى‌نشست، در گوشش مى‌پيچيد.
تداوم انقلاب در خطبه‌هاى زينب (س) و سخنرانى امام سجّاد (ع)، گوياى اين حقيقت است كه راه نبايد ناتمام بماند؛ به هر قيمتى و با هر شرايطى.
اين فرهنگ در انقلاب مقدّس اسلامى به‌ويژه سال‌هاى دفاع مقدّس ظهور و حضور داشت. شهيدان در وصيّت‌نامه‌ها، مادران، خواهران و همسران خود را به وظيفه و نقش زينبى دعوت مى‌كردند.
انقلاب كربلا زندگى، زايندگى و فزايندگى خويش و در يك كلمه «كوثر» بودن خويش را مديون كاروان سرفراز اسيران بود و انقلاب اسلامى نيز حيات خويش را مرهون همين شكيبايى، پيام‌رسانى و ايستادگى مادران، همسران، خواهران و فرزندان شهدا است.
هيچ‌گاه فراموش نمى‌كنيم كه آزادگان سرافراز دفاع مقدّس، در بند و زنجير دشمن- كه خطر در هر نفس در كنارشان نشسته بود- با خبرنگاران چگونه سخن گفتند و در نامه‌هاى خويش با چه ظرافت و زيركى نقش پيام‌رسانى خود را ايفا كردند. اين‌ها نشان آن است كه انقلاب و دفاع مقدّس تا