فرهنگ عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٥٧

ما همراه رسول خدا (ص) شركت مى‌كرديم؛ مجاهدان را يارى نموده، به آن‌ها آب مى‌رسانديم و مجروحان و كشته‌ها را به مدينه منتقل مى‌كرديم. «١»
حَمْنَه، دختر جحش از زنانى بود كه در احد حاضر شد و افزون بر آب‌رسانى و مداواى مجروحان، برخى زخمى‌ها را به مدينه منتقل كرد. «٢» انيسه، دختر عدى در احد به حضور پيامبر اكرم (ص) رسيد و گفت: يا رسول‌اللّه! فرزندم عبداللّه بن سلمه، از رزمندگان بدر، اينك شهيد شده است.
دوست دارم او را به مدينه انتقال دهم و در آن جا به خاك سپارم تا مزارش نزديك باشد و با وى انس بگيرم. پيامبر (ص) اجازه فرمود. انيسه پيكر پاك فرزند خود و يك شهيد ديگر را در عبايى پيچيد و با شتر به مدينه حمل كرد. «٣»
سُمَيرا، دختر قيس در احد حاضر بود و دو فرزندش در اين جنگ به شهادت رسيدند. وقتى از شهادت فرزندانش آگاه شد، از حال رسول‌خدا (ص) پرسيد. گفتند: شكر خداى را كه به سلامت است؛ همان‌گونه كه تو دوست دارى. چون حضرت را ديد، گفت: اى رسول‌خدا! در قبال سلامتى شما هر مصيبتى تحمّل‌پذير است. آن‌گاه پيكر دو فرزند شهيدش را با شترى به مدينه انتقال داد. «٤»
هند، همسر عمرو بن جموح پيكر مطهّر سه شهيد را به سوى مدينه حمل مى‌كرد. عايشه به او رسيد و از اخبار جبهه پرسيد. گفت: خير است، رسول خدا سالم است. آن‌گاه عايشه پرسيد: اين جنازه‌ها از چه كسانى است؟ هند پاسخ داد: برادرم، پسرم و شوهرم.