٢. ايثار در عطش‌
فرهنگ عاشورا، فرهنگ ايثار و سخاوت و فتوت است. از صحنه‌هاى شگفت و شكوهمند و حماسى كربلا، تشنه‌كام بيرون آمدن سردار رشيد كربلا، ابوالفضل الع
فرهنگ عاشورا ٧٦ ٥ - ٣. شباهت به على اصغر ..... ص : ٧٦
بّاس از شريعه فرات است. او مشك را از زلال علقمه پر كرده است. كف بر آب مى‌زند و آب را تا فضاى لب‌هاى خشكيده و كام تشنه فرا مى‌آورد و ناگهان به ياد عطش برادرش حسين (ع) و كودكان حرم، آب را پرتاب مى‌كند و با خويش زمزمه مى‌كند كه:
يا نَفْسُ مِنْ بَعْدِ الحُسَيْنِ هُونى وَ بَعْدَهُ لا كُنْتِ أَنْ تَكُونى‌
هذا الحُسَيْنُ شارِبُ المَنُون وَ تَشْرَبينَ بارِدَ المَعين‌
تَاللَّهِ ما هذا فِعالُ دينى «١»
اى نفس! بعد از حسين خوار باش، و هرگز نخواهم كه پس از او زنده بمانى؛ اين حسين است كه دل از حيات شسته و تو آب سرد و گوارا مى‌نوشى!؛ به خدا قسم، اين شيوه دين من نيست.
ابوالفضل العبّاس به پاس و ياد تشنگى ديگران از سيراب شدن گذشت و فرهنگ انسان‌ساز «ديگران را بر خويش مقدّم بدار» را به انسان‌ها آموخت.
فرزندان جبهه‌ها، پروردگان مكتب عاشورا، اين درس بديع و لطيف را از الگوى فتوّت و سخاوت و حميّت فراگرفتند و در عرصه رزم و لحظه‌هاى خطير و دشوار متجلّى ساختند. در خاطرات رزمندگان و لحظه‌هاى ثبت‌شده تصويرى، به اين ويژگى جوانمردانه بارها اشاره شده است و نمونه‌هايى كه گاه باورهاى عادى توان پذيرش و هضم آن‌ها را ندارند، به يادگار نهاده‌اند.
در كتاب «تپّه برهانى» نوشته حميدرضا طالقانى، خاطرات لحظه‌هاى‌