دگرگون شد. چه كسى باور مى‌كرد زنى كه در يك روز داغ، دو فرزند و پنج برادر شهيد داده، كودكانى يتيم و تازيانه‌خورده و تنى بيمار را پرستارى كرده، اكنون حنجره‌اى براى فرياد و توانى براى گفتن داشته باشد؟ امّا ناگهان صاعقه فريادى آرامش مرداب‌گونه كوفه را فروريخت:
مردم كوفه! مردم مكّار فريبكار! مردم خوار و بى‌مقدار! بگرييد كه هميشه ديده‌هاتان گريان و سينه‌هاتان بريان باد! زنى رشته‌باف را مانيد كه آنچه را استوار بافته است، از هم جدا سازد. پيمان‌هاى شما دروغ است و چراغ ايمانتان بى‌فروغ .... بگرييد كه سزاوار گريستنيد نه در خور شادمان‌زيستن.
داغ ننگى بر خود نهاديد كه روزگاران برآيد و آن ننگ نزدايد! ... «١»
انقلاب كربلا در قامت زينب (س) جوانه مى‌زند، مى‌شكفد، مى‌بالد و به ثمر مى‌نشيند و شگفتا كه «زينب (س)» يعنى درخت خوش‌منظر، خوشبو و بالنده! «٢»
در دربار عبيداللّه زياد، در كوچه‌هاى شام و سرانجام در دربار تنديس ستم و غرور، يزيد، زينب (س) بى‌هيچ پروا و هراس، همه آرزوها، باورهاى كاذب و انبوه تبليغات و تفرعن اموى را درهم شكست.
زينب (س) نشان داد كه «خون»، بى «پيام» و «شهادت»، بى «رسالت» به فرجام خود نمى‌رسد. برادر، خواهر مى‌خواهد و راهى كه با «سر» آغاز مى‌شود، با «پا» امتداد و استمرار مى‌يابد. او با نشاندن تصويرى شكوهمند و زيبا از حادثه كربلا، به نگاه انسان سمت داد و به «باورى ديگرگونه» از «مرگ» دعوت كرد. وقتى در مقابل تمسخر و تحقير ابن زياد كه گفت: سپاس‌