آن‌گونه كه در تاريخ اسلام نگاشته شده است، از پيشانى‌بند بهره مى‌گرفته‌اند.
گويا نخستين كسى كه در جنگ‌هاى صدر اسلام از پيشانى‌بند سرخ استفاده كرد، ابودجانه انصارى در جنگ بدر بوده است. در مغازى آمده است كه در جنگ بدر، زبير دستار زرد داشت و ابودجانه با دستار سرخ مشخص بود. «١»
دستارهاى زرد و سرخ در نخستين جنگ مهم و تعيين‌كننده پيامبر (ص)، ابزار تشخيص و تفكيك و فاقد نوشته بودند. در دوران دفاع مقدّس، نوشته‌هاى كوتاهى كه نشانه ايمان، باور و آرمان رزمندگان است، زينت‌بخش اين پيشانى‌بندها مى‌شود. عمده اين نوشته‌ها به كربلا، عاشورا و اباعبداللّه (ع) اشاره دارد. برخى از اين نوشته‌ها عبارتند از: يا «اباعبداللّه»، «يا حسين»، «زائر كربلا»، «يا حسين شهيد»، «مسافر كربلا»، «يا لثارات الحسين»، «لبّيك يا اباعبداللّه»، «لبّيك يا حسين»، «كلّ ارض كربلا»، «كلّ يوم عاشورا»، «عاشقان اباعبداللّه»، «يا زيارت يا شهادت»، «يا زينب»، «تا كربلا راهى نيست»، «السّلام عليك يا اباعبداللّه»، «فداى لب تشنه حسين» و «يا اباالفضل».
اين نوشته‌ها بعدها خود در حوزه سروده‌ها، نوحه‌ها، نوشته‌ها، خاطره ها، فيلم‌ها و همه قلمروهاى هنرى و ادبى راه يافت و به عنوان شاخصه دفاع مقدّس در كنار پرچم‌ها و پلاك‌ها كه نمود و نماد جبهه بودند، قرار گرفت.
اين نوشته‌ها افزون بر پيشانى‌بندها، نقش پرچم‌ها هم بود؛ پرچم‌هايى كه لحظه عمليات، اعزام و پس از پيروزى‌ها، رنگارنگ و پرشكوه به اهتزاز درمى‌آمدند و يا در دست رزمندگان سماعى شكوهمند و زيبا داشتند.
خانواده‌هاى شهيد پيشانى‌بند فرزندانشان را با همان خونى كه بر آن‌ها نشسته و نقش بسته بود، به عنوان يادگارى ارجمند و همچون جان، عزيز نگه‌