گاه نيز مضمون سخن يا عبارت در وصيّت‌نامه مى‌آيد. شهيد محمد رستگارى مقدم مى‌نويسد:
اينك ما مى‌گوييم حسين‌جان، اگر در آن فضاى داغ و خونين كسى به فريادت نرسيد و نداى تو را لبّيك نگفت، ما پيروانت در فضاى گرم و خونين ايران‌زمين، دست مردانگى مشت كرده و به نداى غريبى و تنهاييت لبّيك مى‌گوييم. «١»
گاه هربار رفتن به جبهه، لبّيك گفتن به نداى هَلْ مِنْ ناصرٍ يَنْصُرُنى‌ تلقّى شده است. شهيد لطف‌اللّه زينعلى در وصيّت‌نامه‌اش مى‌نويسد:
بارالها! اين سومين‌بار است كه به نداى «هَلْ مِنْ ناصرٍ يَنْصُرُنى‌» حسين (ع) لبّيك مى‌گويم، ولى در دفعات قبل صادقانه نبود، چون تو خود وعده داده‌اى كه هركس واقعاً خالصانه لبّيك گويد و هركس عاشقت شود، عاشقش شوى و هركس كه عاشقش شوى، شهيدش كنى. «٢»
از ديگر جمله‌هاى مشهور و منتسب به اباعبداللّه الحسين (ع) كه در وصيّت‌نامه‌ها به‌كار گرفته شده است، جمله مشهور انْ كانَ دينُ مُحَمَّدٍ لَمْ يَسْتَقِمْ الَّا بِقَتْلى‌ يا سُيُوفُ خُذينى‌ است. در وصيّت‌نامه‌ها گاه از اين جمله متناسب با سلاح‌ها و ابزار جنگى جديد بهره گرفته شده است. يكى از شهيدان در وصيّت‌نامه‌اش مى‌نويسد:
من چون سربازان امام حسين (ع)، آن ٧٢ تن، مى‌گويم: اى حسين! به خدا اگر مرا هزاران‌بار قطعه‌قطعه كنند، دست از دين خدا و حمايت از روح خدا برنمى‌دارم، و اگر با تكّه‌تكّه شدن من اسلام عزيز باقى مى‌ماند، اى گلوله‌ها،