بهشت بر تو گوارا باد! درخواستم از خدايى كه بهشت را بر تو ارزانى داشته، اين است كه مرا نيز در آن جا مصاحب تو گرداند.
در اين حال غلام شمر به نام «رستم» به دستور وى با چماقى به همسر عبداللّه حمله نمود و سر وى را شكست. او با اين ضربه در همان‌جا كشته شد و جسد بى‌جانش در كنار پيكر همسرش به روى خاك افتاد و اين تنها بانويى است كه در حادثه كربلا به شهادت رسيده است. «١»
يكى از شهيدان با اشاره به اين قول مشهور كه سر عبداللّه بن عمير را از بدن جدا و به سمت مادرش پرتاب كردند و او سر را به ميدان پرتاب كرد و گفت: «ما چيزى را كه در راه خدا داديم، پس نمى‌گيريم»، در وصيّت‌نامه‌اش مى‌نويسد:
اى مادران! مبادا از رفتن فرزندانتان به جبهه جلوگيرى كنيد كه فرداى قيامت در محضر خدا نمى‌توانيد جواب حضرت زينب (س) را بدهيد. حضرت زينب (س)، تحمّل ٧٢ شهيد را نمود. مادران! شماها مانند خاندان وهب باشيد كه جوانانشان را در راه خدا مى‌دهند و حتّى جسدش را هم تحويل نمى‌گيرند.
حسين‌جان! ببين كه چگونه تنها فرزندان خانواده‌هاى مسكين، از همه‌چيز خود براى راه تو و رسيدن به آن راه كه راه اللّه است، مى‌گذرند! «٢»
حُرّ بن يزيد رياحى از شهيدان شاخص كربلا است كه پس از بستن راه بر اباعبداللّه و همراهى امام تا كربلا، با تحوّل روحى شگرفى كه در او ايجاد شد، به سپاه اباعبداللّه پيوست و امام پس از شهادتش در باره او فرمود: