هدف ما نيز از تكرار اين بيت دوچيز بود: يكى اين كه عراقى‌ها نوحه‌خوان را شناسايى نكنند، و ديگر اين كه با توجّه به عربى بودن آن، مفهوم گفته‌هاى ما برايشان روشن باشد تا بعداً انگ سياسى به آن نزنند.
به هر نحوى بود، نُه شب محرّم را پشت‌سر گذاشتيم و در اين مدّت سربازان عراقى بدون كوچك‌ترين اعتراضى با كار ما، فقط شب‌ها مى‌آمدند لحظاتى ما را تماشا مى‌كردند و مى‌رفتند. ما هم خوشحال بوديم از اين كه بالاخره توانستيم يك عاشورا در اسارت عزادارى درستى انجام دهيم.
شب عاشورا با خاطرات تلخ مصائب اباعبداللّه (ع) از راه رسيد و همگى طبق معمول هرشب مشغول عزادارى بوديم و طبعاً آن شب با شب‌هاى ديگر فرق مى‌كرد و در آسايشگاه ٥، برادران بلند شده بودند و ايستاده سينه‌زنى مى‌كردند. همچنان در حال سينه‌زنى بوديم كه ناگهان ديديم گلّه كلاه‌قرمزها با چشم‌هايى از حدقه درآمده و عربده‌كشان با باتوم و شيلنگ به داخل اردوگاه هجوم آوردند و شروع كردند به كوبيدن به ميله‌ها كه «يااللّه بنشين آمار، بنشين آمار». همگى از جا بلند شديم و به ستون پنج آماده براى آمارگيرى نشستيم. پس از اين كه همه آسايشگاه‌ها را به‌صف كردند براى آمار، خودشان به آسايشگاه ٥ كه در طبقه دوم بود، هجوم بردند. صداى سُم‌هاى سنگينشان كه در پايين شنيده مى‌شد، خبر از حالت وحشيانه‌اى مى‌داد كه در آن لحظه بر آنان حاكم شده بود.
چند لحظه بعد از گشودن در و هجومشان به داخل آسايشگاه، كارى كردند كه از همه يزيديان در برخورد با حسينيان انتظار مى‌رود، آن هم در شب عاشورا و واقعاً در آن شب عاشورا صحنه عاشورا به طور مستند و واقعى براى ما زنده شد. آنان در اوّلين اقدام خود عليه اسرا هُبّانه (ظرفى سفالين و بزرگ كه ته‌