باور حوادث غيرعادى و خارق‌العاده در انديشه‌هاى عادى و خوگرفته به سطح و ظاهر جهان نمى‌گنجد، امّا براى آنان كه باورمند غيب و گستره بى‌مرز شهود و اشراق و مكاشفه و اتّصال جان‌ها به عالم ديگرند، بسيار آسان است.
در جبهه صحنه‌ها و حادثه‌هايى اين چنين اتّفاق مى‌افتاد:
در عمليّات كربلاى ٥، ما در واحد تعاون بوديم. امام جماعت ما طلبه جوانى بود به اسم حاج آقا «آقاخانى». از بچّه‌هاى جواديه بود. ما قبل از عمليّات كربلاى ٥ با ايشان آشنا شده بوديم. روحيه عجيبى داشت. در حين عمليّات ايشان جنازه شهدا را به عقب منتقل مى‌كرد. طنابى به كمرش مى‌بست و سر ديگر طناب را به كمر شهدا و آن‌ها را به عقب منتقل مى‌كرد؛ در شرايطى كه گلوله مستقيم تانك مى‌آمد! در يكى از اين آمد و رفت‌ها، بر اثر اصابت گلوله مستقيم تانك سر ايشان از بدن جدا شد و به شهادت رسيد.
يكى از بر
فرهنگ عاشورا ٩٩ ٣. توسل ..... ص : ٩٩
ادران روحانى تعريف مى‌كرد كه در لحظه‌اى كه سر ايشان از بدن جدا شد، من بالاى سر جنازه ايشان رفتم و ديدم كه از تن بى‌سر ايشان اين صدا بلند شد: «السّلام عليك يا اباعبداللّه» وقتى اين صدا را شنيدم، تنم به لرزه افتاد.
خود من هم هروقت به فكر اين قضيه مى‌افتم، بدنم به لرزه مى‌افتد. من تمام اين معنويّت و تقدّس را جز در ارتباط با نماز كه ارتباط روحى و معنوى با پروردگار يكتا است، نمى‌دانم. «١»
جبهه كانون و خاستگاه اين صحنه‌هاى عاشورايى و آيينه اخلاص و صفاى باطن رزمندگانى است كه نه تنها در زيستن و مجاهدت كه در شهادت نيز آرزوى همسانى و همراهى اباعبداللّه الحسين و ياران فداكار و پاكبازش را