حجةالاسلام روحى، مسؤول عقيدتى- سياسى پايگاه پنجم شكارى مى‌گويد:
در بررسى جعبه سياه يكى از هواپيماهاى ساقطشده خود، صداى خلبان را شنيديم كه در آخرين لحظات عمر خود مى‌گفت: يا حسين، يا حسين! و اين ارتباط ميان يك رزمنده در آسمان و يك رزمنده در زمين را مى‌رساند. اين نشان‌دهنده اين است كه رزمنده آسمان و زمين، ارتباط مستقيم با امام حسين (ع)، سرور شهيدان دارند و همين ارتباطهاست كه در همه حال رزمندگان اسلام را يارى مى‌كند و هميشه پيروزى با رزمندگان اسلام است. «١»
نمونه ديگر از اين شور و عشق به مكتب و نام حسين (ع) را از زبان رزمنده جانباز سيد سعيد موسوى، از نيروهاى گروه تخريب لشكر ٢٧ حضرت رسول بشنويم:
به ياد برادر متين مى‌افتم. الآن در تهران است. در يكى از عمليّات‌ها پايش روى مين رفت و به سمت بالا پرتاب شد. وقتى روى زمين افتاد، اولين كلمه‌اى كه از دهانش بيرون آمد اين بود: «يا حسين تقبّل منّى». نمى‌دانم چطور بود كه با اين كه يك پايش در اثر انفجار قطع شده بود، اصلًا احساس ناراحتى و درد نمى‌كرد. «٢»
عشقبازى با نام اباعبداللّه و جانبازى در راه مكتب او، ويژگى رزمندگان جبهه‌ها بود و اين محبّت و دوستى، زمينه‌ساز عمل عاشورايى مى‌شد. نمونه شگفت و زيباى زير ترسيمى از اين عشق و دلباختگى و سلوك عارفانه است:
فلاح‌نژاد فرمانده گروهان ما بود. يكى از مايه‌هاى خوشحالى بچّه‌هاى‌