زيستن و تنفّس در فضايى همانند عاشورا، روضه‌خوانى، زيارت عاشورا، و تكرار هر روزه اين يادها و زيارت‌ها، تصوير كربلا را فراچشم و ذهن و احساس رزمندگان قرار مى‌داد و به همين دليل، در موقعيت‌هاى گوناگون به‌ويژه در لحظه‌هاى عمليّات، تطابق چهره‌ها و حادثه‌ها با كربلا محسوس‌تر و بارزتر بود. نمونه‌هايى از اين ويژگى را در خاطرات رزمندگان مرور مى‌كنيم.
١- ٣. شباهت به امام حسين (ع)
امام عاشورا جلوه‌گاه همه مظلوميت‌ها، عظمت‌ها، شهادت‌ها و در يك كلام، آيينه عاشورا است. در سيماى او هفتاد و دو صحابى پاكباز را نيز مى‌توان يافت؛ ابوالفضل العبّاس، اكبر، قاسم، اصغر، حبيب، بُرير، جون، عابس، همه و همه در او خلاصه مى‌شوند. به همين دليل نام «حسين»، نام «عاشورا» و نام همه است. همه‌چيز در جبهه مى‌توانست تداعى نام حسين باشد؛ تشنگى، شهادت، مظلوميّت، پدر، فرزند، خانواده، نماز، تنهايى، عبادت، عشق و ....
آرزوى رزمندگان پاكبازى در راه حسين (ع) و دفاع از آرمان‌هاى او بود:
به امام حسين (ع) ارادت خاصّى داشت. بيش‌تر اوقات از امام حسين (ع) و رشادت‌هاى او در روز عاشورا مى‌گفت و بارها از زبان خودش شنيده بودم كه مى‌گفت: اى كاش با تو بودم يا حسين! فرمانده گردان به من و برادر حميدرضا همّت و برادر تورجى‌زاده دستور داد تا سنگر كمين را نزديكى عراقى‌ها حفر كنيم و در همان‌جا مستقر شويم. مدّتى گذشت. دشمن متوجّه ما شده بود و ما بايد در همان مكان مى‌مانديم و با گشتى‌هاى دشمن درگير شده و از نفوذ آنان به جبهه اسلام جلوگيرى مى‌كرديم. يكى از گلوله‌هاى خمپاره دشمن نزديك سنگر ما خورد و سر برادر حميدرضا همّت را از بدن پاكش جدا كرد و به فيض شهادت رساند. [بدن بى‌سر] او را با مشكلات فراوانى به عقب آورديم.