خداوندى را كه رسوايتان كرد و ماجرا و فتنه‌انگيزى شما را درهم شكست، زينب (س) بى‌هيچ درنگى فرمود:
أَلْحَمدُ لِلَّهِ الَّذى‌ أَكْرَمَنا بِمُحَمَّدٍ (ص) وَ طَهَّرَنا بِكتابِهِ تَطْهيراً انَّما يَفْتَضِحُ الْفاسِقُ و يُكَذَّبُ الْفاجِرُ
سپاس سزاوار خداوندى است كه ما را به وجود پيامبر گرامى داشت و با كتاب آسمانى‌اش پاك و پيراسته‌مان گردانيد. همانا تباهكار رسوا و فاسد تكذيب مى‌شود.
ابن زياد در تنگنا افتاد و براى يافتن گريزگاهى گفت: كار خدا را با خانواده‌ات چگونه يافتى؟ زينب (س) شكننده‌ترين ضربه را بر او فرود آورد و فرمود:
ما رَأَيْتُ الَّا جَميلًا، هؤلاءِ الْقَومُ كَتَبَ اللَّهُ عَلَيْهِمُ الْقَتْلَ فَبَرَزُوا الى‌ مَضاجِعِهِمْ وَ سَيَجْمَعُ اللَّهُ بَيْنَكَ وَ بَيْنَهُم يَا ابْنَ زِياد، فَتَحاجُّونَ وَ تَخاصَمُونَ. فَانْظُرْ لِمَنِ الْفَلْجُ يَوْمَئِذٍ! هَبَلَتْكَ أُمُّكَ يَا ابْنَ‌مَرْجانَه!
من در كربلا جز زيبايى نديدم. خداوند شهادت را براى آنان مقدّر كرده بود؛ به سوى مشهد خود شتافتند. به‌زودى خداوند تو و آنان را در يك‌جا جمع خواهد آورد و در پيشگاه الهى حجّت خود را اقامه خواهيد كرد. در آن روز خواهى ديد پيروزى و سربلندى و رستگارى از آن كيست؟ مادر به عزا و سوگت بنشيند پسر مرجانه!
صداى شكستن استخوان بيداد در دارالاماره پيچيد و هر پاسخى بر لبان خونخوار كوفه خشكيد. ابن زياد قصد حمله به زينب را داشت كه عمرو بن حُرَيْث او را آرام كرد و باز داشت. «١»