بنده و رسول اوست كه از جانب حق و به‌حق آمده است. به‌درستى كه بهشت و جهنم حق است و بى‌ترديد، و قيامت كه در آن هيچ شكى نيست، خواهد آمد و خداوند خفتگان را از گور برمى‌انگيزد.
من براى سركشى و تباهى و فساد و ستمگرى قيام نمى‌كنم. قيام و خروج من براى اصلاح امّت جدّم است. من تصميم دارم امر به معروف و نهى از منكر كنم و به روش و سيره جدّم (ص) و پدرم على (ع) عمل نمايم. اگر حق را از من پذيرا شدند كه خداوند سزاوار است به حق و اگر نپذيرفتند، شكيبايى و صبورى خواهم كرد تا خدا ميان من و آن‌ها حكم فرمايد كه او بهترين حكم‌كنندگان است. اين است وصيّت من به تو اى برادر. از خدا توفيق مى‌طلبم، به او توكّل مى‌كنم و به سوى او برمى‌گردم.
تمام اين وصيّت سرانگشتِ اشارتى است به سوى «او» و تكليف و وظيفه‌اى كه امام نسبت به پروردگارش احساس مى‌كند. اين نكته بنيادين كه بايد به «او» بخوانيم نه به «خويش» و در همه «حال‌ها» و «قال‌ها» و «آمال» او را فراچشم و حركت خويش داشته باشيم، محور حركت و وصيّت اباعبداللّه است؛ در حركت‌هاى ظالمانه، خوشگذرانه، دنياطلبانه و خودخواهانه نشانى از اين فرهنگ نيست.
امام عاشورا در آغاز حركت خود اين‌گونه سخن مى‌گويد و در شب عاشورا نيز با خداى خويش زمزمه مى‌كند:
أُثْنى‌ عَلَى اللَّهِ أَحْسَنَ الثَّناءِ وَ أَحْمَدُهُ عَلَى السَّرَّاءِ وَالضَّرَّاءِ، أَللَّهُمَّ انِّى أَحْمَدُكَ عَلى‌ أَنْ أَكْرَمْتَنا بِالنُّبُوَّةِ وَ عَلَّمْتَنَا الْقُرآنَ وَ فَقَّهْتَنا فِى الدّينِ وَ جَعَلْتَ لَنا أَسْماعاً وَ أَبْصاراً وَ أَفْئِدَةً وَ لَمْ تَجْعَلْنا مِنَ المُشْرِكينَ «١»