همچنين نوشته‌اند كه ابودجانه در غزوه احد دستارى سرخ بسته بود؛ خويشان او مى‌دانستند كه هرگاه دستار سرخ بر سر ببندد، بسيار خوب مى‌جنگد. نيز على (ع) با پارچه پشمى سفيد، زبير با دستارى زرد رنگ و حمزه با پر شترمرغ مشخص بودند. «١»
در همين نبرد، پيامبر (ص) همراه گروهى از ياران خود كه پايدارى كرده بودند، در قسمت بالاى كوه قرار گرفتند. مسلمانان وقتى اين عدّه را ديدند، پنداشتند كه دشمنند و گريختند تا اين كه ابودجانه با دستار سرخى كه بر سر داشت، به آن‌ها علامت داد. آن‌گاه مسلمانان ايشان را شناختند و برگشتند. «٢»
در دفاع مقدس نيز رزمندگان اسلام به تأسى از مجاهدان صدر اسلام از سربند و پيشانى‌بندهاى رنگارنگى كه نام مقدس معصومان (ع) بر آنان نقش بسته بود، استفاده مى‌كردند. اين فصل را با بيان خاطراتى در اين باره پايان مى‌دهيم:
پس از عبور آخرين نفرات پياده، نوبت به خودروها رسيد. بر روى هركدام از جيپ‌هاى حامل تفنگ ١٠٦، پرچم سبز لا اله الّا اللَّه و محمّد رسول‌اللّه ديده مى‌شد. پس از عبور از پل در دهكده‌اى به انتظار تاريكى شب نشستيم.
در پايان دعا و نماز، يكى از رزمندگان گفت: برادران! ان‌شاءاللّه پيروزيم. كلمه رمز «يا علىّ بن ابى‌طالب» است؛ عمليّات به فرماندهى [امام‌] علىّ بن ابى‌طالب [ (ع)] و كمك و نصرت خداوند شروع خواهد شد.
همه با كلمه رمز آشنا شده و فرمانده اصلى را شناختيم. بازوبند و پيشانى‌بندهاى سبزرنگى كه به نام‌هاى ائمّه (ع) مزيّن شده بود، بر پيشانى و بازوان محكم و