فرهنگ عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٩٠

كسى كه گروه انصار رازدار او باشد، ضرر نكرده است؛ اگر كس ديگرى جز آن‌ها ياور او نباشد؛
گروهى كه هنگام نبرد، دستشان به شمشيرهاى مشرفى «١» بلند است تا شهر گشوده شود.
پرچم در جنگ صفين نيز مورد استفاده بوده است. وقتى كه پرچم‌ها در محلّ صفين نصب شد، على (ع) از آن‌ها بازديد كرد تا به پرچم‌هاى قبيله ربيعه كه از ياوران نيك آن حضرت بودند، رسيد و پرسيد: اين پرچم‌ها از آن كيست؟ گفته شد: پرچم‌هاى ربيعه است. حضرت فرمود: بلكه اين‌ها رايات‌اللّه (پرچم‌هاى الهى) هستند. «٢»
در دفاع مقدس نيز اهتزاز پرچم سبز لا اله الّا اللَّه، پرچم سرخ حسينى و پرچم سه‌رنگ با آرم اللَّه و تكبير، دل‌هاى رزمندگان را در سكون و حركت صفا مى‌بخشيد و آنان را در حال و هواى بدر و حنين و صفين و عاشورا قرار مى‌داد. خاطراتى را در اين باره مرور مى‌كنيم:
سنگر اسماعيل برخلاف هميشه تميز و مرتّب بود؛ كوله‌پشتى و وسائلش را مثل كسى كه مهيّاى سفر باشد، بسته‌بندى و آماده كرده بود. در كنار كوله‌پشتى‌اش پرچم سبزى با شعار لا اله الّا اللَّه خودنمايى مى‌كرد. براى شركت در حمله اصرار داشت، ولى براى گروه ما فقط پنج نفر سهميه معيّن شده بود. قرعه‌كشى كرديم و قرعه‌ها را خود اسماعيل برداشت، ولى به نام او درنيامد؛ بسيار دلگير شد. وقتى به هويزه رسيدم و علم‌الهدى را ديدم، گفت:
دوست داشتم يكى- دوتا از آن بچّه‌هاى زبده همراه مى‌بودند. ياد اسماعيل‌