كه پرچم سبز پيامبر (ص) نمودار شد، از حركت اسبان گرد و غبار برخاست و مردم شروع به عبور كردند. اينان هزار مرد از مهاجر و انصار و چنان غرق در آهن و پولاد بودند كه جز حلقه‌هاى چشمانشان چيزى ديده نمى‌شد. پرچم رسول خدا (ص) را سعد بن عباده به‌دست داشت. ابوسفيان مرتّب مى‌پرسيد:
هنوز محمّد عبور نكرده است؟ عبّاس مى‌گفت: نه، تا اين كه پيامبر در حالى كه بر قصوا، ناقه خود سوار بود و ميان ابوبكر و اسَيْد بن حُضَير حركت مى‌كرد، عبور فرمود. عبّاس گفت: اين رسول‌خدا است كه ميان فوج خود حركت مى‌كند. ابوسفيان گفت: راستى كه سلطنت برادرزاده‌ات بالا گرفته است! عبّاس گفت: به‌هوش باش! اين پادشاهى نيست، بلكه پيامبرى است.
هنگامى كه سعد بن عباده از كنار ابوسفيان گذشت، اين شعر را خواند:
أَلْيَوْمُ يَوْمُ الْمَلْحَمَة أَلْيَوْمُ تَسْتَحِلُّ الْحُرْمَة
امروز روز جنگ است، امروز حرمت‌ها شكسته مى‌شود.
ابوسفيان بيمناك شد و هنگام عبور رسول خدا (ص) گفتار سعد را براى آن حضرت بازگو كرد و حضرتش را قسم داد كه قريش را مراعات كند. عثمان و عبدالرّحمن هم گفتند: اى رسول خدا! ما از سعد مطمئن نيستيم كه به قريش حمله‌اى نكند! گويند: پيامبر كسى را پيش سعد فرستاد و او را از فرماندهى عزل كرد و پسرش قيس را پرچمدار كرد و نيز گفته‌اند: پيامبر به على (ع) دستور داد تا پرچم را از سعد بگيرد؛ على (ع) آن را گرفت و با پرچم وارد مكّه شد و آن را كنار حجرالاسود برافراشت. «١»
در جنگ‌هاى اميرالمؤمنين (ع) نيز از رايت و پرچم بسيار استفاده مى‌شد كه در اين‌جا به نمونه‌هايى از آن اشاره مى‌كنيم: