فرهنگ عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٦٩

حضرت بودند، پرسيد: آيا پيامبر زنده است؟ گفتند: آرى. گفت: آيا مى‌توانم ببينمش؟ گفته شد: آرى. پس راهى باز كردند تا خود را به نزديك پيامبر (ص) برساند. وى با ديدن حضرت گفت: هر مصيبتى بعد از سلامتى تو اندك و ناچيز است. «١»
حارثة بن سُراقه در جنگ بدر به شهادت رسيد. در مدينه به مادر و خواهرش خبر دادند. مادرش گفت: به خدا سوگند بر او نخواهم گريست تا پيامبر خدا بيايد. چون رسول‌خدا از بدر بازگشت، مادر حارثه نزد حضرت آمد و گفت: اى رسول خدا! مى‌دانى كه پسرم چه جايى در قلبم داشت. مى‌خواستم بر او گريه كنم، گفتم اين كار را نمى‌كنم تا از رسول خدا بپرسم؛ اگر در بهشت باشد، بر او گريه نخواهم كرد و اگر در آتش باشد، بر او خواهم گريست. پيامبر فرمود:
دستِ كم گرفته‌اى؟ آيا خيال مى‌كنى فقط يك بهشت است؟ نه، بهشت‌هاى زيادى است و سوگند به كسى كه جان من در دست او است، فرزندت در برترينِ بهشت‌ها است. مادر حارثه گفت: [پس‌] هرگز بر او گريه نخواهم كرد. «٢»
مادران، خواهران و همسران شهيدان دفاع مقدّس نيز آن چنان صبور و شكيبا بودند كه قلم از به تصوير كشيدن عظمت آن عاجز است و ما در اين جا تنها مى‌توانيم به چند نمونه از زبان خود اين عزيزان بسنده كنيم. مادر شهيدى چنين مى‌گويد:
عبّاس، پسر پانزده‌ساله شهيدم روزى به من گفت: مى‌خواهم به جبهه بروم.
گفتم: عبّاس! شهيد مى‌شوى اشكال ندارد، اسير مى‌شوى و كار دست برادرت حاجى مى‌دهى! گفت: من هم فداى سر همه شهدا. يك‌بار عبّاس و برادرش از